Türkiye Deprem Tarihi, Türkiye’de Yaşanan Depremler Hakkında Bilgi
TÜRKİYE’DEKİ BÜYÜK DEPREMLER
| 1902 – 2005 |
| Türkiye’de 1902 yılından itibaren yaşanan depremler… |
| Bu tabloda, büyüklükleri 5 ve daha yüksek olan depremlere yer verilmiştir.Büyüklüğü 5’in üzerinde olan ve can kaybına yol açan son deprem, 25 Ocak 2005’de Hakkari’de meydana geldi, 2 kişi öldü. |
17 Ağustos 1999 Marmara Depremi‘ndeki ölü ve yaralılar ile ilgili rakamlar 19.10.1999 tarihli Başbakanlık Kriz Yönetim Merkezi açıklamasından alınmıştır. 12 Kasım 1999 Düzce Depremi‘ndeki ölü ve yaralılar ile ilgili rakamlar 2.2.2000 tarihli Başbakanlık Kriz Yönetim Merkezi açıklamasından alınmıştır. Ağustos 2004 – Gökova Çevresi Deprem Etkinliği: |
Türkiye tarihinde meydana gelmiş büyük depremler
| 1900 – 1945 Yılları Arası | 1946 – 1970 Yılları Arası | 1971 – 2006 Yılları Arası |
| No | TARİH | SAAT | YER | ŞİDDET | Mag (Ms) | Can Kaybı | Hasarlı Bina |
| 1 | 29.04.1903 | 01:46 | Malazgirt (MUŞ) | IX | 6.7 | 600 | 450 |
| 2 | 09.08.1912 | 03:29 | Mürefte (TEKİRDAĞ) | X | 7.3 | 216 | 5540 |
| 3 | 04.10.1914 | 00:07 | BURDUR | IX | 6.9 | 300 | 6000 |
| 4 | 13.09.1924 | 16:34 | Horasan (ERZURUM) | IX | 6.8 | 60 | 380 |
| 5 | 07.08.1925 | 08:46 | Dinar (AFYON) | VIII | 5.9 | 3 | 2043 |
| 6 | 22.10.1926 | 21:59 | KARS – ERMENİSTAN | VIII | 6.0 | 355 | – |
| 7 | 31.03.1928 | 02:29 | Torbalı (İZMİR) | IX | 6.5 | 50 | 2500 |
| 8 | 18.05.1929 | 08:37 | Suşehri (SİVAS) | VIII | 6.1 | 64 | 1357 |
| 9 | 07.05.1930 | 00:34 | TÜRK –İRAN SINIRI | X | 7.2 | 2514 | – |
| 10 | 19.07.1933 | 22:07 | Çivril (DENİZLİ) | VIII | 5.7 | 20 | 200 |
| 11 | 04.01.1935 | 16:41 | Erdek (BALIKESİR) | VIII | 6.4 | 5 | 600 |
| 12 | 19.04.1938 | 12:59 | KIRŞEHİR | IX | 6.6 | 160 | – |
| 13 | 22.09.1939 | 02:36 | Dikili (İZMİR) | IX | 6.6 | 60 | 1235 |
| 14 | 21.11.1939 | 10:48 | Tercan (ERZİNCAN) | VII | 5.9 | 43 | – |
| 15 | 27.12.1939 | 01:57 | ERZİNCAN | X-XI | 7.9 | 32968 | 116720 |
| 16 | 13.04.1940 | 08:29 | YOZGAT -KAYSERİ | VIII | 5.6 | – | 1000 |
| 17 | 23.05.1941 | 21:51 | MUĞLA | VIII | 6.0 | – | 200 |
| 18 | 10.09.1941 | 23:53 | Erciş (VAN) | VIII | 5.9 | 192 | 600 |
| 19 | 12.11.1941 | 12:04 | ERZİNCAN | VIII | 5.9 | 15 | – |
| 20 | 15.11.1942 | 19:01 | Bigadiç (BALIKESİR) | VIII | 6.1 | 16 | 2187 |
| 21 | 21.11.1942 | 16:01 | Osmancık (ÇORUM) | VIII | 5.5 | 2 | 150 |
| 22 | 20.12.1942 | 16:03 | Erbaa (TOKAT) | IX | 7.0 | 3000 | 32000 |
| 23 | 20.06.1943 | 17:32 | Hendek (ADAPAZARI) | IX | 6.6 | 336 | 2240 |
| 24 | 27.11.1943 | 00:20 | Ladik (SAMSUN) | IX-X | 7.2 | 4000 | 40000 |
| 25 | 01.02.1944 | 05:22 | Gerede-Çerkeş (BOLU) | IX-X | 7.2 | 3959 | 20865 |
| 26 | 25.06.1944 | 06:16 | Gediz (UŞAK) | VIII | 6.0 | 21 | 3476 |
| 27 | 06.10.1944 | 04:34 | Ayvalık (BALIKESİR) | IX | 6.8 | 30 | 5500 |
| 28 | 20.03.1945 | 09:58 | Ceyhan-Misis(ADANA) | VIII | 6.0 | 13 | 2500 |
| 1900 – 1945 Yılları Arası | 1946 – 1970 Yılları Arası | 1971 – 2006 Yılları Arası |
| No | TARİH | SAAT | YER | ŞİDDET | Mag (Ms) | Can Kaybı | Hasarlı Bina |
| 29 | 21.02.1946 | 17:43 | Ilgın (KONYA) | VIII | 5.5 | 12 | 3349 |
| 30 | 31.05.1946 | 05:12 | Varto-Hınıs (MUŞ) | VIII | 5.9 | 839 | 3000 |
| 31 | 23.07.1949 | 17:03 | Karaburun (İZMİR) | IX | 6.6 | 7 | 865 |
| 32 | 17.08.1949 | 20:44 | Karlıova (BİNGÖL) | IX | 6.7 | 450 | 3500 |
| 33 | 08.04.1951 | 23:38 | İskenderun (ANTAKYA) | VIII | 5.8 | 6 | 13 |
| 34 | 13.08.1951 | 20:33 | Kurşunlu (ÇANKIRI) | IX | 6.9 | 50 | 3354 |
| 35 | 03.01.1952 | 08:03 | Hasankale (ERZURUM) | VIII | 5.8 | 41 | 701 |
| 36 | 22.10.1952 | 19:00 | Ceyhan – Misis (ADANA) | VIII | 5.6 | 10 | 617 |
| 37 | 18.03.1953 | 21:06 | Yenice (ÇANAKKALE) | IX | 7.2 | 265 | 6750 |
| 38 | 07.09.1953 | 05:58 | Kurşunlu (ÇANKIRI) | VIII | 6.0 | 2 | 230 |
| 39 | 16.07.1955 | 09:07 | Söke – Balat (AYDIN) | IX | 6.8 | 23 | 470 |
| 40 | 20.02.1956 | 22:31 | ESKİŞEHİR | VIII | 6.4 | 1 | 2819 |
| 41 | 25.04.1957 | 04:25 | Fethiye Rodos (MUĞLA) | IX | 7.1 | 67 | 3200 |
| 42 | 26.05.1957 | 08:33 | Abant (BOLU) | IX | 7.1 | 52 | 5200 |
| 43 | 25.04.1959 | 02:26 | Köyceğiz (MUĞLA) | VIII | 5.9 | – | 775 |
| 44 | 23.05.1961 | 04:45 | Fethiye Rodos (MUĞLA) | VIII | 6.3 | – | 61 |
| 45 | 19.09.1963 | 18:58 | Çınarcık (İSTANBUL) | VIII | 6.3 | 1 | 230 |
| 46 | 30.01.1964 | 19:45 | Tefenni (BURDUR) | VIII | 5.7 | – | 39 |
| 47 | 14.06.1964 | 15:15 | MALATYA | VIII | 6.0 | 8 | 847 |
| 48 | 06.10.1964 | 16:31 | Manyas (BALIKESİR) | IX | 7.0 | 23 | 5398 |
| 49 | 13.06.1965 | 22:01 | DENİZLİ | VIII | 5.7 | 14 | 488 |
| 50 | 07.03.1966 | 03:16 | Varto (MUŞ) | VIII | 5.6 | 14 | 1100 |
| 51 | 19.08.1966 | 14:22 | Varto (MUŞ) | IX | 6.9 | 2396 | 20007 |
| 52 | 22.07.1967 | 18:56 | Mudurnu (ADAPAZARI) | IX | 6.8 | 89 | 7116 |
| 53 | 26.07.1967 | 20:53 | Pülümür (TUNCELİ) | VIII | 5.9 | 97 | 1282 |
| 54 | 03.09.1968 | 10:19 | Bartın (ZONGULDAK) | VIII | 6.5 | 29 | 2478 |
| 55 | 23.03.1969 | 23:08 | Demirci (MANİSA) | VIII | 5.9 | – | 945 |
| 56 | 06.04.1969 | 05:49 | Karaburun (İZMİR) | VIII | 5.9 | 53 | 3072 |
| 57 | 28.03.1970 | 03:48 | Alaşehir (MANİSA) | VIII | 6.5 | 53 | 3072 |
| 58 | 28.03.1970 | 23:02 | Gediz (KÜTAHYA) | IX | 7.2 | 1086 | 19291 |
| 59 | 19.04.1970 | 15:29 | Gediz (KÜTAHYA) | VIII | 5.8 | – | 1360 |
| 60 | 23.04.1970 | 11:01 | Demirci (MANİSA) | VIII | 5.6 | – | 411 |
| 1900 – 1945 Yılları Arası | 1946 – 1970 Yılları Arası | 1971 – 2006 Yılları Arası |
| No | TARİH | SAAT | YER | ŞİDDET | Mag (Ms) | Can Kaybı | Hasarlı Bina |
| 61 | 12.05.1971 | 08:25 | BURDUR | VIII | 5.9 | 57 | 3227 |
| 62 | 22.05.1971 | 18:43 | BİNGÖL | VIII | 6.8 | 878 | 9111 |
| 63 | 06.09.1975 | 12:20 | Lice (DİYARBAKIR) | VIII | 6.6 | 2385 | 8149 |
| 64 | 24.11.1976 | 14:22 | Muradiye (VAN) | IX | 7.5 | 3840 | 9232 |
| 65 | 05.07.1983 | 15.01 | Biga (ÇANAKKLAE) | VIII | 6.1 | 3 | 85 |
| 66 | 30.10.1983 | 07:12 | ERZURUM – KARS | VIII | 6.9 | 1155 | 3241 |
| 67 | 18.09.1984 | 15:26 | Balkaya (ERZURUM) | VIII | 6.4 | 3 | 570 |
| 68 | 05.05.1986 | 06:35 | Doğanşehir (MALATYA) | VIII | 5.9 | 7 | 824 |
| 69 | 06.06.1986 | 13:39 | Doğanşehir (MALATYA) | VIII | 5.6 | 1 | 1174 |
| 70 | 07.12.1988 | 09:41 | Kars (ERMENİSTAN) | X | 6.9 | 4 | 546 |
| 71 | 13.03.1992 | 19:08 | ERZİNCAN | VIII | 6.8 | 653 | 8057 |
| 72 | 15.03.1992 | 18:16 | Pülümür (TUNCELİ) | VII | 5.8 | – | 439 |
| 73 | 06.11.1992 | 21:08 | Doğanbey (İZMİR) | VII | 6.0 | – | 55 |
| 74 | 28.01.1994 | 17:45 | MANİSA | VI | 5.1 | – | 44 |
| 75 | 01.10.1995 | 17:57 | Dinar (AFYON) | VIII | 6.1 | 90 | 44 |
| 76 | 05.12.1995 | 18:49 | Kığı (TUNCELİ) | VI+ | 5.7 | 1 | – |
| 77 | 14.08.1996 | 01:55 | Mecifözü (AMASYA) | VI+ | 5.6 | 1 | 2606 |
| 78 | 22.01.1997 | 17:57 | ANTAKYA | VI+ | 5.4 | 1 | 1841 |
| 79 | 13.04.1998 | 18:14 | Karlıova (BİNGÖL) | VI | 5.0 | – | 148 |
| 80 | 27.06.1998 | 16:55 | Ceyhan (ADANA) | VIII | 6.2 | 146 | 31463 |
| 81 | 17.08.1999 | 03:01 | Gölcük (KOCAELİ) | X | 7.8 | 17480 | 73342 |
| 82 | 12.111999 | 18:57 | DÜZCE | IX | 7.5 | 763 | 35519 |
| 83 | 06.06.2000 | 05:41 | ÇANKIRI | VII | 6.1 | 1 | 1766 |
| 84 | 15.12.2000 | 18:44 | Sultandağı (AFYON) | VII | 5.8 | 6 | 547 |
| 85 | 25.06.2001 | 16:58 | OSMANİYE | VII | 5.5 | – | 66 |
| 86 | 03.02.2002 | 09:11 | Çay – Sultandağı (AFYON) | VII | 6.4 | 44 | 622 |
| 87 | 27.01.2003 | 07:26 | Pülümür (TUNCELİ) | VII | 6.2 | 1 | 50 |
| 88 | 01.05.2003 | 03:27 | BİNGÖL | VII | 6.4 | 176 | 6000 |
| 89 | 25.03.2004 | 21:30 | Aşkale (ERZURUM) | VII | 5.6 | 9 | 1280 |
| 90 | 02.07.2004 | 01:30 | Doğubeyazıt (AĞRI) | VII | 5.1 | 17 | 1000 |
Türkiye’nin deprem tarihi ile ilgili bilgi
Bir deprem ülkesi olan Türkiye’de bugüne kadar farklı büyüklükte ve şiddetlerde pek çok deprem yaşandı. İşte depremle yaşamayı öğrenemeyen ülkemizin deprem tarihi…
Türkiye, bundan 10 yıl önce Marmara’da yaşanan ve 17 bin 480 kişinin hayatını kaybettiği depremi anıyor. Marmara depremi, dünyanın en aktif deprem kuşaklarından birinde yer alan Türkiye’de yaşanan ne ilk depremdi, ne de son. Ülkemiz bugüne kadar onlarca büyük deprem geçirdi. İşte o depremlerden bazıları:
Dünyanın en aktif deprem kuşaklarından birinde yer alan Türkiye’de, ölçümlerin yapılmaya başladığı 1900 yılından bu yana en şiddetlisi 7.9 olarak kaydedilen 90 büyük depremde, resmi verilere göre 82 bin 372 kişi hayatını kaybetti.
Geçen yüzyılda ülkede kaydedilen en yıkıcı deprem, 26 Aralık 1939 tarihinde Erzincan‘da meydana geldi. Kış şartlarının yaşandığı bu dönemde 32 bin 962 vatandaş hayatını kaybetti. Yurt çapında ulusal yasın ilan edildiği depremde, yıkımın yanı sıra soğukla da mücadele eden depremzedelere, ancak iki gün sonra ulaşılabildi. Bu trajedi, Türkiye’nin deprem gerçeğiyle yüzleşmesine yol açarken, ilk kez alınacak önlemlerin tartışılmasına başlandı. Ancak önlemler bazında kayda değer düzenlemeler gerçekleştirilemedi.
Bu depremin ardından 1942’de Tokat Erbaa‘da 3 bin, 1943’te Samsun‘un Ladik ilçesinde 4 bin, 1944’de Bolu Gerede-Çerkeş‘de 3 bin 959 kişinin hayatına mal olan 7.2 aletsel büyüklüğünde 3 büyük deprem ülke gündemine girdi.
Muş Varto‘da 1966 yılında 6.9 büyüklüğünde kaydedilen depremde 2 bin 396, Kütahya Gediz‘de 1970 yılında 7.2 büyüklüğündeki depremde 1086, Diyarbakır Lice‘de 1975 yılında6.6 büyüklüğündeki depremde de 2 bin 385 vatandaş kaybedildi.
Sonraki yıllarda 1976 Van Muradiye’de 7.5 büyüklüğündeki depremde 3 bin 840, 1983’deErzurum ve Kars‘ta 6.9 büyüklükte depremde 1155, 1992 Erzincan‘da 6.8 büyüklüğündeki depremde de 653 yurttaşını yitiren Türkiye, 1999 yılına gelindiğinde Marmara depremi olarak anılacak Gölcük merkezli 7.8 büyüklüğündeki sarsıntıyla uyandı. Bu depremde, resmi kayıtlara göre can kaybı bilançosu, 17 bin 480 oldu. Aynı yıl içinde 763 vatandaş da, Düzce‘de 7.5büyüklüğünde meydana gelen depremde can verdi.
Türkiye’de Yaşanan Diğer Büyük Depremler
• 28 Nisan 1903 – Malazgirt: Sismik aletlerle ölçülen ilk depremlerden biri olan bu depremde 2 bin 626 kişi yaşamını yitirdi. Depremin büyüklüğü 6,7 olarak belirlendi.
• 9 Ağustos 1912 – Mürefte: Büyüklüğü 7,3 olan bu depremde216 kişi yaşamını yitirdi, 466 kişi de yaralandı.
• 6 Mayıs 1930 – Hakkâri: Hakkâri’nin sınır bölgesinde gerçekleşen bu depremde 2 bin 514 kişi öldü. Depremin büyüklüyüyse 7,2’ydi.
• 26 Aralık 1943 – Tosya/Ladik: 2 bin 824 kişinin yaşamına mal olan bu depremin büyüklüğü 7,2 olarak ölçülmüştü.
• 1 Şubat 1944 – Bolu/Gerede: 7,2 büyüklüğündeki depremde 3 bin 959 kişi öldü, çok sayıda insan evsiz kaldı.
• 31 Mayıs 1946 – Varto/Hınıs: Yazın başlangıcında yaşanan bu depremde 839 kişi yaşamını yitirdi, 349 kişi yaralandı.
• 24 Aralık 1976 – Çaldıran/Muradiye: Yaşanan en büyük depremlerden biri olan bu depremin büyüklüğü 7,2 olarak ölçüldü. Can kaybı 3 bin 840‘tı. 497 kişi yaralandı, birçok kişi evsiz kaldı.
• 1 Kasım 1995 – Dinar: 5,9 büyüklüğündeki depremde ölü sayısı 94.
• 27 Haziran 1998 – Ceyhan: 6,3 büyüklüğündeki deprem başta Ceyhan olmak üzere bütün Adana’yı etkiledi. 84 kişinin hayatını yitirdiği depremde 310 kişi yaralandı, yüzlerce ev hasar gördü.
İşte Türkiye’nin deprem tarihçesi
İşte Türkiye’nin deprem tarihçesi
Anadolu, binlerce yıldır deprem gerçeğiyle yaşıyor. İki İngiliz bilim adamı N.N. Abraseys ile C.F. Finkel’ın 30 yıllık çalışmasının sonucunda hazırlanan “Türkiye’de ve Komşu Bölgelerde Sismik Etkinlikler” adlı eser, 1500-1800 yılları arasında meydana gelen depremleri ele alıyor.
TÜBİTAK Yayınları’ndan çıkan eser, belirtilen süre içerisinde bugün Türkiye’nin sınırları içinde kalan bölge ve çevresinde meydana gelen depremler için başvuru kitabı niteliğini taşıyor.
Kitaba göre, 1500-1800 yılları arasındaki depremler şöyle:
-10 Eylül 1509 (Marmara Denizi)
-20 Ocak 1544 (Doğu Anadolu)
-10 Mayıs 1556 (Marmara Denizi- Çok sayıda insan yaşamını yitirdi)
-27 Haziran 1583 (Doğu Anadolu- 15 bin kişi öldü)
-7 Nisan 1646 (Van Gölü’nün güneydoğusu)
-17 Ağustos 1668 (Kuzey Anadolu Fay Hattı- bin 800 kişinin ölümüne neden oldu)
-10 Temmuz 1668 (İzmir- 5 binden fazla insan hayatını kaybetti)
-25 Mayıs 1719 (Marmara Denizi- 6 binden fazla insan öldü)
-2 Eylül 1754 (İzmit Körfezi- İstanbul’da ağır hasara yol açtı)
-22 Mayıs 1766 (Marmara Denizi- Bölgede depremden etkilenmemiş bir tek ev bile kalmadı)
-3-5 Temmuz 1778 (İzmir- Deprem, İzmir’in tamamını harabeye çevirdi…
İstanbulun Deprem Tarihi – Son Depremler – Tarihteki Büyük Depremler
SON ARAŞTIRMALAR
Prof.dr. Naci Görür, “Marmara Denizi Altındaki Faylarda Normalde 220 Yılda Biriken Enerji ve Stres Gölcük ve Düzce Depremleri ile 55 Saniyede Yüklenmiştir. Deprem Hızla Yaklaşıyor. 250 Yılda Bir Tekrarlanan Deprem Oluşma Süresi Dolmak Üzere. Maalesef Bizim Nesil Tam Bu Süreye Denk Geldi Bu Strese Bu Kabuk Fazla Dayanmaz” Diye Konuştu.
Marmara Denizi dibindeki fay hatlarına denizaltıyla inerek inceleme ve gözlem yapan İTÜ Maden Fakültesi Öğretim Üyesi ve deprem uzmanı Prof.Dr. Naci görür gözlem ve incelemelerini “Fay’a Seyahat” ismiyle kitaplaştırdı.
İş Bankası Kültür Yayınları tarafından yayınlanan kitabın tanıtımı dolayısıyla düzenlenen toplantıda bir konuşma yapan Prof.Dr. Naci Görür, “Marmara Denizi altındaki faylarda normalde 220 yılda biriken enerji ve stres Gölcük ve Düzce depremleri ile 55 saniyede yüklenmiştir. Deprem hızla yaklaşıyor. 250 yılda bir tekrarlanan deprem oluşma süresi dolmak üzere. Maalesef bizim nesil tam bu süreye denk geldi Bu strese bu kabuk fazla dayanmaz” diye konuştu.
1.239 METRE DERİNLİKTEKİ FAY HATTI KIPIR KIPIR
Marmara Denizi içinde çok ciddi bir fay sistemi olduğunu, denizin bin 239 metre derinliğine inerek yaptıkları gözlemler ve çektikleri görüntülerle bilimsel olarak tespit ettiklerini belirten Prof.Dr. Naci Görür, “İstanbul’u tehdit eden fay her şeyiyle kıpır kıpır. Birçok noktada fay hattı üzerinde sular ve gazlar fokurduyor.Bu haliyle 1999 Gölcük depremi öncesi İzmit Körfezi’ndeki fay kolunun durumuna benziyor” dedi. Kitapla birlikte verilen DVD de Marmara Denizi’nin dibindeki fay hatlarından çarpıcı görüntüler sunuyor.
ANKARA’ NIN SESSİZLİĞİ FAYLARIN SESSİZLİĞİNDEN DAHA ÇOK ÜRKÜTÜYOR
Uzun zamandır yer bilimleri alanında uluslararası uzmanlarla bilimsel çalışmalar yürüttüklerini, ancak şimdiye kadar Ankara’dan, Hükümet etkililerinden resmi ya da gayri resmi hiçbir bilgi talebinde bulunulmadığından yakınan Prof.Dr. Görür, “Deprem konusunda Ankara’nın ve bizi yönetenlerin bu sessizliği beni Marmara Denizi’nin altındaki fayların sessizliğinden çok daha fazla ürkütüyor” görüşünü dile getirdi.
2029’A KADAR DEPREM BEKLENİYOR
Naci Görür, “2029 yılına kadar Marmara’da büyük bir deprem olabilir. Bu durum bizim şahsi görüşümüz ya da hiçbir araştırmaya dayanmadan görüş açıklayan bazı meslektaşlarımızın yaptığı spekülasyon olmayıp, bizzat uluslar arası ekibin yürüttüğü bilimsel araştırmaların ortaya koyduğu gerçektir” diye konuştu.
Gelişmiş ülkelerde hiçbir yıkıma ve can kaybına yol açmayan 5 büyüklüğündeki depremlerin bile Türkiye’de ciddi hasara ve ölümlere neden olduğunu savunan Görür, “O yüzden Marmara Depreminin büyüklüğü 6 mı 7 mi olur tartışmasına odaklanmak yerine Hükümetimiz bu ciddi tehlike karşısında yerel yönetimlerle birlikte çok ciddi bir çalışma içine girip gerekli çalışmaları hiç zaman kaybetmeden yapmalı. Hükümet derhal bu işe el atmalı. Sadece yerel yönetimlerin çabası ile bu risk ve tehdidin giderilmesi mümkün değildir” dedi.
Prof.Dr. Naci Görür, İstanbul’daki yapıların yüzde 60’ından fazlasının kaçak olduğuna dikkat çekerek, Hükümet ve yerel yönetimlerin öncülüğünde bankaların, mortgage ve sigorta şirketlerin oluşturacağı bir şemsiye altında kentsel dönüşüm planlarının depreme uygun yapılar üretecek şekilde geliştirilmesi gereğine işaret etti.
Haber : ANKA
**********************************************************
İstanbul’un geçmişteki kıyametleri; ( Alıntı : Hürriyet Gazetesi )
Tarih boyunca bir çok deprem yaşayan İstanbul, depremle Bizans İmparatorluğuna başkent olmasından 12 yıl sonra, 342 yılında tanıştı, ancak kent depremden çok fazla etkilenmedi. İstanbul halkı, bir çok küçük sarsıntının dışında 447, 542, 1296, 1509, 1719, 1766, 1894, 1912, 1935, 1963 ve 1999’da meydana gelen depremlerle korku dolu anlar yaşadı.
Eminönü Belediyesince, Topkapı Sarayı Müzesi Başkanı Prof. Dr. İlber Ortaylı, tarihçi Prof. Dr. Vahdettin Engin ve Yrd. Doç. Dr. Erhan Afyoncu’ya hazırlatılan “Payitaht-ı Zemin Eminönü: Bir Dünya Başkenti” adlı eserden derlenen bilgilere göre, kentte, tarih boyunca bir çok deprem yaşandı.
İstanbul, ilk depremini Bizans İmparatorluğunun başkenti olmasından 12 yıl sonra 342 yılında yaşadı. Ancak kent depremden çok fazla etkilenmedi.
İstanbul, 24 Ağustos 358’de İzmit’i yerle bir eden depremle yeniden sarsıldı. Kentte, 402, 412, 417, 423, 437 ve 442 yıllarında meydana gelen depremler çeşitli hasarlara yol açtı.
İstanbul’da 447’de meydana gelen deprem büyük yıkıntıya neden oldu. Bu yıllarda “Tanrının Kırbacı Atilla” Roma ve İstanbul’u tehdit ettiği için surların önemli bir kısmının yıkılması, kentte paniğe yol açtı. İstanbullular, bu tehdidi önleyebilmek için gece gündüz çalışarak surları bir kaç ayda tamir etti.
Sonraki yıllarda da İstanbul depremlerle sallanmaya devam etti. 450, 477, 487, 525, 533 yıllarında meydana gelen depremler İstanbul’da hasara sebep oldu.
Bir çok evi, surları, heykelleri yıkan 16 Ağustos 542’deki şiddetli deprem, binlerce insanın ölmesine neden oldu. İstanbul’da 7 Mayıs 558’de gerçekleşen deprem çok büyük hasara yol açtı, Ayasofya’nın kubbesi çöktü, yüzlerce ev yıkıldı.
İMPARATORUN YATAĞI SARSILDI
İstanbul, 583 ve 611 yılındaki depremlerden sonra uzun süre depremlerden uzak yaşadı. Yaklaşık 130 yıl sonra 26 Ekim 740’ta İstanbul büyük bir depremle sarsıldı, daha sonra 780, 790, 796, 860, 866, 869, 948, 989 ve 1010 depremleri meydana geldi. İstanbul 13 Ağustos 1032 ve 16 Mart 1033’te arka arkaya iki depremle tahrip oldu, bunları 1042 ve 1064 depremleri izledi.
Kentte 1 Mart 1202’de meydana gelen deprem, şiddeti kadar saraydaki olayla da tarihteki yerini aldı. Depremde Bizans İmparatorunun yatağının önü yarıldı ve bir harem ağası oraya düşerek öldü.
Bu depremden 3 yıl sonra İstanbul 1261’ye kadar sürecek Latin işgaline uğradı. Latin döneminde 11 Mart 1231 salı günü meydana gelen şiddetli depremde şehir ve surlar zarar gördü.
1419 DEPREMİNDE TSUNAMİ MEYDANA GELDİ
Fazla şiddetli olmayan 1289 depreminden 7 yıl sonra 1 Haziran 1296 Cuma gecesi İstanbul’da büyük bir deprem oluştu. Bu depremde İstanbul’da taş üstünde taş kalmadı. Evler, saraylar, kiliseler, surlar yakıldı, su baskınları meydana geldi, artçı sarsıntılar 2 ay kadar devam etti ve Bizanslılar’a korku dolu anlar yaşattı.
İstanbul, Ocak 1303’te ard arda 2 deprem yaşadı. Depremin 1. Athanasios’un ikinci kez patrikliğe tayini sırasında meydana gelmesi, patriğin “Hayır duası” olmadığı şeklinde yorumlandı.
Bizanslılar 1402’de Timur karşısında Osmanlılar’ın mağlup olmasına sevinirken İstanbul’da meydana gelen deprem, sevinçlerini kursaklarında bıraktı. 1419 depreminde tsunami meydana geldiği de anlatıldı. Bizans döneminde İstanbul’da son deprem 1437’de oldu.
1000 YILINDAN SONRAKİ EN BÜYÜK DEPREM
Osmanlı Padişahı Fatih Sultan Mehmet’in 1453’te İstanbul’u fethinden sonra meydana gelen iki büyük deprem, 2. Bayazıd’ın hükümdarlığı dönemine denk geldi. Kentte 10 Eylül 1509 günü gece saat 04.00’te meydana gelen deprem, İstanbul için çok yıkıcı oldu. “Kıyamet-i Sugra” yani “Küçük Kıyamet” olarak adlandırılan depremden sonra padişah Edirne’ye gitti.
İnsanlar ne olduğunu anlayamadan bütün şehir harap oldu. 1509 İstanbul Depremi, “1000 yılından sonraki dönemde Doğu Akdeniz’de meydana gelen en büyük deprem” olarak nitelendirildi. Bolu’dan Edirne’ye kadar kendini hissettiren depremde şehir halkının yaklaşık yüzde 10’u deprem sonucu ya öldü ya da yaralandı.
Deprem en büyük hasarı camilere verdi. 109 cami tamamen yıkılırken ayakta kalanların da tümünün minaresi tahrip oldu. 1070 ev yıkıldı, surlar zarar gördü, burçlardan 49’u yıkıldı ya da ağır hasar gördü.
Ayasofya Camisi’nin ise fetihten sonra yapılan minaresi yıkıldı. 2. Bayazıd’ın Topkapı Sarayı’ndaki yatak odası da depremden çöktü, ancak padişah bir kaç saat önce odadan ayrıldığı için zarar görmedi.
EK VERGİ KONULDU
Depremden sonra toplanan Divan-ı Hümayun, depremin izlerini silebilmek için her evden 22 akçe ek vergi toplanmasına karar verdi.
Şehrin yeniden imar edilmesi için imparatorluk çapında harekete geçildi. Anadolu’dan 37 bin, Rumeli’den 29 bin işçi ve usta İstanbul’a getirildi. Şehrin imarı için işçi ve malzeme temini zaman aldığından İstanbullular 1509 kışını derme çatma yapılarda büyük zorluklar içinde geçirdi.
İstanbul’daki imar faaliyetlerine 29 Mart 1510’da başlandı ve çok kısa bir sürede 1 Haziran 1510’da bitirildi.
FATİH CAMİ HER DEPREMDE ZARAR GÖRDÜ
İstanbulluların hafızalarındaki korkuyu 10 Temmuz 1510’da meydana gelen deprem tekrar canlandırdıysa da fazla bir hasara yol açmadı.
Kentte 10 Mayıs 1556’da yaşanan deprem ise hayli yıkıcı oldu. Her İstanbul depreminde olduğu gibi bu depremde de Fatih Camisi büyük zarar gördü. Ayrıca Ayasofya Camisi ve surlarda da hasar oluştu.
Bu tarihten sonra 90 yıl kadar İstanbul’da deprem olmadı. 28 Haziran 1648’de sabaha yakın bir saatte İzmit ve İstanbullular depremle uyandı. Ancak bu depremin merkez üssü uzakta olduğu için İstanbul’da fazla bir hasara yol açmadı. Daha sonra, 1653, 1654 ve 1659 depremleri meydana
geldi.
İstanbul’da 1663 Kasımında meydana gelen deprem aynı anda patlayan fırtına ile kente büyük zarar verdi.
Kent 23 yıl aradan sonra Ege Adaları, Karadeniz’in Anadolu sahilleri, Edirne civarı ve bu arada İstanbul’da da hissedilen büyük bir depremle sarsıldı. Ancak bu felaket yüzünden bölgede oluşan zarar konusunda yeterli bilgi bulunmuyor. İstanbul’da 1688, 1689, 1690’da da çok şiddetli olmayan depremler meydana geldi.
18. YÜZYIL KABUS
- yüzyıl, İstanbul’da depremlerin adeta kabusa döndüğü bir dönem oldu. 1708, 1711, 1712, 1715’te meydana gelen depremler fazla hasara yol açmadı, ancak 1719 sabahı meydana gelen deprem oldukça şiddetliydi. Tahribat sahası Düzce’den başlayan deprem, İzmit, Sapanca, Orhangazi, Karamürsel ve Yalova’yı da etkiledi. İstanbul’da camiler, saraylar ve surlarda yıkıntılar meydana geldi.
İstanbul’da 1723-1749 yılları arasında meydana gelen depremler önemli can ve mal kaybına yol açmadı. 2 Eylül 1754 gecesi meydana gelen depremden sonra dönemin padişahı I. Mahmud şehri terk etti.
İKİNCİ BÜYÜK DEPREM 1766’DA
Osmanlı hakimiyeti altındaki İstanbul’da 1509’dan sonra ikinci büyük deprem, 22 Mayıs 1766’da yaşandı. Kurban Bayramı’nın üçüncü gününe denk gelen deprem, bir perşembe günü, güneş doğduktan yarım saat sonra meydana geldi. Deprem sırasında korkunç gürültüler işitildi ve bu gürültüleri yaklaşık 2 dakika süren bir sarsıntı takip etti. Bundan sonra ise 4 dakika kadar süren düşük şiddetli deprem oldu. Bu depremin artçısı olan sarsıntılar 8 ay devam etti. Depremde yaklaşık 4 bin kişi öldü, çok sayıda kişi de yaralandı.
Depremde Fatih Camisi tamamen harap oldu, 100’den fazla öğrenci medresenin yıkıntıları altında kaldı. Sultanahmet, Çorlulu Ali Paşa, İbrahim Paşa, Davud Paşa, Firuzağa, Hafız Ahmed camileri de hasar gördü. Topkapı Sarayı, Eski Saray ve surlar da etkilendi. Devrin padişahı 3. Mustafa bir kaç gün boyunca çadırda kaldıktan sonra İstanbul’u terk ederek Edirne’ye gitti.
Vezirhan, Hırkacılar, Şekerciler, Baltacılar, Çuhacılar ve Kalpakçılar hanlarında bazı bölümler yıkıldı. Kapalıçarşı, Esir Pazarı ve Örücüler Çarşısı da hasar gördü. Yerebatan Sarnıcı’nın desteklerinden biri çöktü ve şehir sular altında kaldı. Yollar ve köprüler hasar gördü, bazı yollar kapandı.
Halk uzun süre çadırlarda kaldı. Artçı depremlerin 8 ay sürmesi ve 5 Ağustosta da şiddetli bir depremin daha yaşanması insanların evlerine uzun süre girmesini engelledi.
Şehirdeki gıda depolarının ve hanların yıkılması veya harap olması sonucu yiyecek sıkıntısı doğdu, içme suyu şebekesinin zarar görmesi halkın temiz su bulmasını zorlaştırdı.
1894 DEPREMİ
İstanbul’u tarih boyunca etkileyen büyük depremlerden biri de 10 Temmuz 1894’te yaşandı. Kent, öğleden sonra 12.24’te şiddetli bir depremle sarsıldı. Deprem yaklaşık 18 saniye sürdü ve birbirini takip eden 3 dalga halinde etkisini hissettirdi.
17 Ağustos 1999 Marmara Depremi, özellikleri itibariyle İstanbulluları çok korkutan ve günlerce sokaklarda kalmalarına neden olan 1894 depremine benzetildi. Depremin birinci derecede etkilediği alanlar Marmara Depremi’nin etkilediği alanlarla benzerlik gösterdi. 1894 depreminden Adapazarı, İzmit, Gebze, Kartal, Adalar, Üsküdar, İstanbul, Büyükçekmece, Küçükçekmece, Çatalca, Marmara Denizi’nin bir kısmı, Bozburun, Yalova, Karamürsel ve Sapanca etkilendi.
Dönemin padişahı 2. Abdülhamid, zarara uğrayan ve ihtiyacı olan halka yardım yapılmasını istedi ve yaralıların belediye hastanesinde tedavi edilmesini sağladı.
Depremin olduğu gün hemen hasar tespitine başlandı. Ayasofya Camisi’nin tamiri için 544 bin kuruşluk bir ödenek ayrıldı.
Depremin yarattığı korku nedeniyle halk günlerce evlerine girmedi, memurlar da işlerine gitmedi. 2. Abdülhamid, 11 Temmuzda bütün memurların iş yerlerine girmelerini emretti. Buna rağmen memurların binalara girmemesi üzerine bakanlık bahçelerine barakalar inşa edildi.
Depremzedelere yardım kampanyası düzenlenmesi de bu arada gündeme geldi. 2. Abdülhamid 16 Temmuz 1894 tarihli iradesinde depremden zarar görenler için kendi adına 1000 lira bağışladığını, şehzade ve sultanlarının ise 500 lira ile kampanyaya katıldıklarını belirtti. Bu arada yabancı ülkeler de yardım kampanyaları düzenledi.
Bu deprem sonrasında 2. Abdülhamid biri Yıldız Sarayı bahçesine diğeri İstanbul Rasathanesi’ne konulmak üzere son sistem 2 sismograf alınmasına karar verdi.
Sarsıntının niteliğini ve etkilediği alanları araştırmak üzere Atina Rasathanesi Müdürü Ejinitis, 2. Abdülhamid tarafından İstanbul’a davet edildi. Ejinitis, Marmara Denizi’nde yaptığı araştırmanın sonuçlarını Padişah’a sundu.
Deprem çok şiddetli olmasına rağmen Marmara Denizi’nde meydana geldiği için İstanbul’daki binalarda çok büyük bir tahribata yol açmadı. Tahminlere göre bu depremde 280 kişi öldü, 298 kişi de yaralandı.
10 Temmuz depreminde yıkılan yerlerden birisi hiç beklenmedik şekilde Kapalıçarşı oldu. Yapılan araştırmada Kapalıçarşı esnafının dükkanlarını genişletmek amacıyla duvarları tıraşlayarak incelttikleri ve bu incelen kemerlerin depremin sarsıntısına dayanamadığı anlaşıldı.
1912 DEPREMİ
Osmanlı döneminde İstanbul’u etkileyen son büyük deprem 9 Ağustos 1912’de Şarköy-Mürefte’de meydana gelen 7,3 büyüklüğündeki depremdi.
Edirne’nin güneyinde büyük hasara yol açan deprem, İstanbul’da bir çok evin bacasının yıkılmasına, duvarlarının çatlamasına ve telgraf direklerinin hasar görmesine neden oldu.
İstanbul’u şiddetle sarsan 1894 ve 1999 depremleri arasında Marmara Denizi merkezli iki ayrı deprem daha şehirde etkili oldu. Bu depremlerin her ikisi de 6,4 büyüklüğünde olup, biri 4 Ocak 1935’te, diğeri ise 18 Eylül 1963 tarihinde meydana geldi. Her iki deprem de İstanbul’da şiddetli hissedildi, İstanbul bu depremleri önemli bir hasar görmeden atlatmayı başardı.
İstanbul’u derinden etkileyen ve insanların deprem gerçeği ile yüzleşmesine yol açan 17 Ağustos 1999 Marmara Depreminden 36 yıl önce 18 Eylül 1963’te meydana gelen 6,3 büyüklüğündeki deprem de şehri hayli sarstı fakat yıkılan bina olmadı. Bu depremde sadece bir kişi sarsıntıdan başına bir tuğla düşmesi sonucu hayatını kaybetti.
Haber : AA
TARİHTE DEPREMLER
Geçmişteki Büyük Depremler
| |
| TARİH BOYUNCA KAYDEDİLMİŞ DEPREMLER… İnsanoğlu, Japonya gibi deprem inşaatı teknolojisinde en ileri düzeydeki ülkelerde dahi halen doğa karşısında çaresiz kalırken, bugüne kadar tarih boyunca meydana gelen depremlerde milyonlarca kişi hayatını kaybetti. Bazı depremler tarihte çok büyük yıkımlara yol açarken, 1556 yılında Çin’in Şançi eyaletinde meydana gelen büyük depremde 830 bin kişi ölmüş, bölgedeki kasaba ve köyler tamamen yok olmuştu. Çin, Japon, Sovyet ve Amerikan sismologlar, 1960’ların ortalarından başlayarak, depremin önceden öğrenilmesine yönelik çok sayıda araştırma yaptılar. Bu alanda çeşitli ilerlermeler sağlanmasına rağmen, depremlerin zaman, yer ve şiddetinin doğru ve kesin bir biçimde önceden kestirilmesine ilişkin bir yöntem geliştirilmedi. Dünyada meydana gelen büyük depremlerden bazılarının şiddetleri ve yol açtığı can kayıpları şöyle: Yer Yıl Şiddeti Ölü sayısı Girit 365 — 50 bin Antakya 526 — 250 bin Damgan/İran 856 — 200 bin Yukarı Mısır 1201 — 1 milyon Şançi/Çin 1556 11 (*) 830 bin Kalküta/Hindistan 1737 — 300 bin Gansu/Çin 1920 8.5 200 bin Tokyo 1923 8.3 99 bin Erzincan 1939 8.0 32 bin 962 Varto 1966 6.5 2 bin 934 Kuzey Peru 1970 7.8 66 bin 794 Lice 1975 6.7 2 bin 385 Çaldıran 1976 7.5 3 bin 840 Tangşan/Çin 1976 7.8 240 bin Guatemala 1976 7.5 22 bin 778 Erzurum-Kars 1983 6.0 1226 Mexico City 1985 8.1 10 bin Kuzeybatı Ermenistan 1988 6.9 25 bin Kuzeybatı İran 1990 7.7 50 bin Kuzey İran 1997 7.1 1500 Kuzeybatı Afganistan 1998 6.1 5 bin Batı Kolombiya 1999 6.1 1171 (*) Mercalli ölçeğine göre: 1556’daki Şançi/Çin depreminin 11 olan şiddeti, 20. yüzyıldan önceki deprem şiddetlerinin Richter ölçeğine göre hesaplanamaması nedeniyle, Mercalli ölçeğine göre verilmiştir. – Pekin ve Tiencin kentlerine yakın Tangşan kentinde 20 Haziran 1976’da meydana gelen deprem, olasılıkla dünya tarihinde kaydedilmiş en çok ölünün olduğu ikinci büyük yer sarsıntısı. Çin Komünist Partisi uzun süre gerçek ölü sayısını açıklamamıştı. Çeşitli kaynaklar ölü sayısının 600 bin olabileceğini bildirmişlerdi. Tümüyle yeniden inşa edilen Tangşan, yine Çin’de 1556 yılında Şançi’de meydana gelen 830 bin insanın yaşamını yitirdiği tahmin edilen depremden sonra muhtemelen en çok insanın öldüğü deprem oldu.DÜNYA’DAKİ BÜYÜK DEPREMLERİN KRONOLOJİSİ… Türkiye, 7.4 şiddetinde merkez üssü Kocaeli olan depremle sarsılırken, dünyada 1980 yılından bu yana binin üzerinde can kaybına yol açan depremlerin geriye doğru kronolojisi şöyle: -30 Mayıs 1998- Afganistan’ın kuzeyini vuran şiddetli depremde 3 bin kadar insan yaşamını yitirirken, Takhar bölgesinde 50 köy yerle bir oldu. -4 Şubat 1998- İran’da meydana gelen 7.1 şiddetindeki depremde en az 2 bin kişi öldü, binlerce kişi yaralandı. Merkez üssü Afganistan sınırına 150 kilometre mesafede olan depremde 11 köy yok oldu, Kaen ve Birjand kentlerinde büyük hasar meydana geldi. -28 Mayıs 1995- Rusya’da 7.5 şiddetinde meydana gelen deprem ülkenin kuzeyindeki Sakhalin Adası’nda petrol üretim merkezi Neftegorsk kentinde 1989 kişinin yaşamına mal oldu. -17 Ocak 1995- Japonya’da merkez üssü liman kenti Kobe kenti olan 7.2 şiddetindeki depremde 6 bin 500 kişi öldü. -6 Haziran 1994- Kolombiya’da meydana gelen deprem ve depremde Paez Irmağı vadisinde meydana gelen toprak kaymasında bin kişi yaşamını yitirdi. -30 Eylül 1993- Hindistan’da ilki 6.4 şiddetinde olan bir dizi deprem ülkenin batısı ve güneyinde 36 köyün yıkılmasına 22 bin insanın ölmesine yol açtı. Depremin merkez üssünün Maharashtra, Andhra Pradeş ve Karnataka eyaletlerinin bulunduğu bölgede olduğu tespit edilmişti. -12 Aralık 1992- Endonezya’da, East Nusa Tenggara bölgesindeki birçok adada meydana gelen 6.8 şiddetindeki depremde 1490 kişi öldü. Babi Adası’nda 700 kişi yaşamını yitirdi. -20 Ekim 1991- Hindistan’ın başkenti Yeni Delhi’nin kuzeydoğusundaki Uttarkashi bölgesi yakınında meydana gelen 6.1 şiddetindeki depremde 1600 kişi öldü, 2 bin bin kişi yaralandı. -16 Temmuz 1990- Filipinlerde, merkez üssü Cabanatuan kenti olan 7.7 şiddetindeki depremde en az 2 bin kişi öldü, 3 bin 500 kişi yaralandı. Deprem sonucu 148 bin kişi evsiz kaldı. -21 Haziran 1990- İran’da 7.7 şiddetindeki deprem Gilan ve Zanjan bölgelerini vurdu, 35 bin kişi yaşamını yitirdi ve 100 bin kişi yaralandı. Deprem, 500 bin kişiyi de evsiz bıraktı. -7 Aralık 1988- Ermenistan’ın kuzeybatısını vuran 6.9 şiddetindeki depremde 25 binden fazla insan öldü, 18 bin kişi yaralandı. Spitak kasabası tamamen yok olurken, Leninakan kasabasının yarısı göçtü. -5 Mart 1987- Ekvador Cumhuriyeti’nde merkez üssü El Reventador olan depremde binin üzerinde kişi öldü, birkaç bin kişi kayboldu. -10 Ekim 1986- El Salvador’da meydana gelen 7.5 şiddetindeki depremde 1500 kişi öldü, 20 bin kişi yaralandı. Deprem 300 bin kişiyi evsiz bıraktı. -19 Eylül 1985- Meksika’da 8.1 şiddetinde meydana gelen depremde, 6 bin ila 12 bin insan öldü, 40 bin kişi yaralandı. -30 Ekim 1983- Türkiye’de Erzurum civarında 6.8 şiddetindeki depremde 1155 kişi öldü ve 500 dolayında kişi yaralandı. Deprem 35 bin kişiyi evsiz bıraktı. -13 Aralık 1982- Yemen’de 6 şiddetinde meydana gelen depremde 3 bin kişi öldü, 2 bin kişi yaralandı. Deprem başkent Sana’nın güneydoğusundaki Dhamar bölgesinin altını üstüne getirdi. -11 Haziran 1981- İran’da meydana gelen 6.8 şiddetindeki depremde 1027 kişi öldü, 800 kişi yaralandı. Depremde, Kerman bölgesindeki Golbaf kasabası yok oldu. -23 Kasım 1980- İtalya’da 7.2 şiddetindeki depremde 2 bin 735 kişi öldü, 7 bin 500’den fazla insan yaralandı. Merkez üssü Eboli’de olan deprem en çok Napoli’de geniş bir alanı etkiledi. Deprem sonucu 1500’ün üzerinde kişi kayboldu. -10 Ekim 1980- Cezayir’de meydana gelen 7.3 şiddetindeki depremde BM verilerine göre 2 bin 590 kişi öldü. Merkez üssü El Asnam kasabası olan deprem sonucu 330 bin insan evsiz kaldı.TARİHTE İSTANBUL DEPREMLERİ… İstanbul’da, 325 yılından bugüne kadar 13 şiddetli deprem meydana geldi. Bu depremlerde binlerce kişi hayatını kaybederken, kiliseler, surlar, camiler yıkıldı, dev dalgalar ve toprakta yarıklar oluştu. Türkiye Deprem Vakfı’ndan (TDV) alınan bilgiye göre, 325, 427, 478, 865, 986, 1462, 1500, 1509, 1719, 1754, 1766 ve 1894 yıllarında aletsel büyüklüğü tahmini 7 şiddetinde, 553 yılında da aletsel büyüklüğü tahmini 7.6 şiddetinde önemli 13 deprem meydana geldi. 553 yılında meydana gelen 7.6 şiddetindeki depremde kentteki birçok kilise ile surların bir kısmı yıkıldı, Marmara Denizi’nde sismik dalgalar oluştu. 1500 yılındaki depremde ise kentin alçak semtlerinde çok büyük hasar meydana gelirken, 109 cami ile 1070 ev yıkıldı. Surlar ve saray surları kısmen yıkılırken, tahmini 13 bin kişi öldü. Deprem Gelibolu ve Dimetoka’da da hasara neden oldu. İstanbul’da tahribe neden olan depremlerden 1894 yılında meydana gelen depremde ise deniz kıyısında çatlaklar oluştu, Rumeli yakasında sağlam olmayan binalar yıkıldı ve Kapalıçarşı’nın tavanı çöktü. Adalar’da Karamürsel’de büyük hasar meydana geldi. Öte yandan, Kocaeli’de 715 yılında meydana gelen depremde de İstanbul’un üçte biri yıkıldı.-İSTANBUL’UN TARİHİ BİNALARI HASAR GÖRMEDİ- Bu arada, İstanbul’un tarihi binaları merkez üssü Kocaeli olan depremi, hasarsız atlattı. Topkapı Sarayı, Yerebatan Sarnıcı, Ayasofya Müzesi, Beylerbeyi Sarayı ve tarihi camiler sarsıntıyı ilk tespitlere göre hasarsız atlatırken, Dolmabahçe Sarayı’nın Kabul Salonu’nun üst kısmında ufak çatlaklar oluştu, bazı vazolar devrilerek kırıldı. |
YENİLSEYDİK SORUMLU BEN OLACAKTIM
Bir aralık konu İstiklâl Savaşı’na geldi. Dikkat ettim, Binbaşılar dahil her komutanın hangi birliğe komuta ettiğini, nerede bulunduğunu, -bir gün önce olmuş gibi- hatırlıyordu. O savaş ki araç, gereç, personel kıtlığı bugün güç tasavvur edilirdi. Tümenlere binbaşılar, Kolordulara yarbaylar komuta ediyordu! Fakat, bu kadro canını dişine takmış bir ekipti. Var olmak ya da olmamak bu savaşın sonucuna bağlıydı. 30 Ağustos bu ruh haletinin eseriydi. Böyle bir dramı, hem yazarı, hem baş aktörünün ağzından dinlemek müstesna bir mutluluktu. O anılar Ata’yı coşturdukça coşturuyordu. Anlatmalarında abartma yoktu. Ama bu anlatış öylesine canlı, öylesine plastikti ki, hepimiz heyecandan heyecana sürükleniyorduk. Anlatışlarını şöyle bağladı:
– İşte büyük zafer böyle ortak bir eserdir. Şerefler de ortaktır.
Bu alçakgönüllülük şaheseriyle konunun kapanacağını tahmin ediyorduk. Bu arada Atatürk bir duraklama yaptı. Sonra içine dönük, adeta kendisiyle konuşur gibi ilave etti:
– Ama yenilseydik sorumluluk ortak olmayacak yalnız bana ait olacaktı.
Bu belagat karşısında gözyaşımı tutamadım. Tarihin, zaferleri kendine maleden, yenilgileri ise maiyetine yükleyen sahte kahramanlarını hatırladım
YANINA ALDIĞI İLK ER
O, Samsun’a çıktığı zaman, üstü başı yırtık, postalları patlamış, silahsız bir er gördü. Yüzünün rengi bakıra dönmüş, yağlan eriyip kemik ve sinir kalmış bu Türk askeri ağlıyordu. O’na sordu:
– Asker ağlamaz arkadaş, sen ne ağlıyorsun?
Er irkildi, başını kaldırdı. Bu sesi tanıyordu ve bu yüz ona yabancı değildi. Hemen doğruldu ve Anafartalar’daki Komutanını çelik yay gibi selamladı.
– Söyle niçin ağlıyorsun?
İç Anadolu’nun yanık yürekli çocuğu içini çekti:
– Düşman memleketi bastı, hükümet beni terhis etti. Silahımızı elimizden aldı. Toprağıma giren düşmanı ne ile öldüreceğim? Kemal Atatürk, er’in omzuna elini koydu:
– Üzülme çocuğum, dedi. Gel benimle!
Ve Samsun deposunda giydirilip silahlandırarak yanına aldığı ilk er bu Mehmetçik oldu.
İZMİR SUİKASTI
İzmir’de hazırlanan o alçakça suikastın sonuçsuz kalmasından sonra bir gün bize şu olayı anlatmıştı:
– “Ziya Hurşit’in beni öldürmeye memur ettiği iki zavallı vardı. Sorguları yapıldıktan sonra bunların birisini yanıma çağırdım. Odada kimse yoktu. Kendisine sordum:
– Sen Mustafa Kemal’i öldürecekmişsin, öyle mi?
– Evet, dedi. Ben yine sordum:
– Mustafa Kemal ne yapmıştı ki onu öldürecektin?
– Fena bir adammış o. Memlekete çok fenalık yapmış. Sonra bize onu öldürmek için para da vereceklerdi.
– Sen Mustafa Kemal’i tanıyor musun?
– Hayır.
– O halde tanımadığın bir adamı nasıl öldürecektin?
– Geçerken işaret edecekler, Mustafa Kemal işte budur, diyeceklerdi. Biz de öldürecektik.
O zaman cebimdeki tabancayı çıkararak kendisine uzattım:
– Mustafa Kemal benim, haydi al eline tabancayı, öldür, dedim.
Herif benden bu karşılığı alınca yıldırımla vurulmuş gibi oldu. Bir süre şaşkın şaşkın yüzüme baktıktan sonra diz üstü kapanarak hüngür hüngür ağlamaya başladı
MUTSUZ LİDER
Bir akşam sofrasının hararetli bir döneminde Mustafa Kemal, kişisel özgürlüğünün birçok bölümlerinden yoksun bırakılması acısını hüzün dolu sözlerle şöyle anlattı:
– “Şimdi siz buradan ayrılır, istediğiniz yerde gezer dolaşırsınız. Benim gözümde bunun ne büyük mutluluk olduğunu bilemezsiniz. Halime bakın, sahip olduğunuz bu özgürlükten yoksunum, cumhurbaşkanıyım ama köşeye atılmış ve özgürlüğü sınırlı bir insanım. Bütün eğlencem, akşamları soframa topladığım arkadaşlara ayrılmıştır. Haydi şimdi buradan ayrılıp bol bol dolaşın, istediğiniz yerlere girip çıkın, arzu ettiğiniz gibi eğlenin. Ben de bunun hayaliyle avunurum.” dedi.
O akşam hepimiz masadan erken ayrıldık
ASKERLE GÜREŞ
Bir gezisinde, Kolordu binasının kapısında aslan yapılı bir Mehmetçik gördü. Çağırdı ve güler yüzle sordu:
– Sen güreş bilir misin?
Yanındakilerden en kuvvetli görünenlerle Mehmetçiği güreştirdi. Genç asker her zaman üstün geliyordu. Çok neşelendi, ayağa fırladı.
Ceketini çıkarıp Mehmet’e ense tuttu:
– Haydi, bir de benimle güreş!
Katıksız ve temiz Anadolu çocuğu Ata’sının yüzüne hayranlıkla baktı:
– “Atam,” dedi. “Senin sırtını yedi düvel yere getiremedi. Bir Mehmet mi bu işi başarır?”
Gözleri doldu ve ağlamamak için gülmeye çalıştı.
YANINA ALDIĞI İLK ER
Atatürk, Mudanya yolu ile Bursa’ya gidiyordu. Kalabalık bir halk kütlesi iskelede etrafını çevirmiş bulunmakta idi. Bir kadının, elinde bir kâğıtla Atatürk’e yaklaştığı görüldü. Zayıf bir kadındı. Ata’nın yolunu keserek titrek bir sesle:
– Beni tanıdın mı oğul? dedi… Ben sizin Selanik’te komşunuzdum. Bir oğlum var: Devlet Demir Yolları’na girmek istiyor. Siz onu alsınlar dediniz. Fakat Müdür dinlemedi. Oğlumu yine işe almamış… Ne olur bir kere de siz söyleyiniz.
Atatürk’ün çelik bakışlı gözleri samimiyetle parladı. Elleriyle geniş jestler yaparak ve yüksek sesle:
– Oğlunu almadılar mı? dedi. Ben salık verdiğim halde mi almadılar? Ne kadar iyi olmuş… Çok iyi yapmışlar… İşte Cumhuriyet böyle anlaşılacak…
Kadın kalabalığın içinde kaybolmuştu. Ve Atatürk adeta kendinden geçercesine dolu bir sesle:
– İşte Cumhuriyetten beklediğimiz sonuç… diyordu.
GENELGEYLE DEVRİM OLMAZ
1924 yılının ilkbaharıydı. Erzurum ve Pasinler’de depremde birçok köyün evleri yıkılmıştı. Zarar gören halkla görüşmek için Pasinler’e gelen Atatürk, halkın içinden ihtiyar bir köylüyü çağırdı:
– Depremden çok zarar gördün mü, baba? diye sordu. Atatürk ihtiyarın şüphesini görünce, tekrar sordu:
– Hükümet sana kaç lira verse, zararını karşılayabilirsin? İhtiyar, Kürt şivesiyle:
– Valle Padişah bilir! dedi
Atatürk gülümsedi. Yumuşak bir sesle:
– Baba, Padişah yok; onları siz kaldırmadınız mı? Söyle bakalım zararın ne?
İhtiyar tekrar etti:
– Padişah bilir!…
Bu cevap karşısında kaşları çatılan Atatürk, Kaymakam’a döndü:
– Siz daha devrimi yaymamışsınız! dedi
Bu sırada görevini başarmış insanlara özgü bir ağırbaşlılıkla ortaya atılan tahrirat katibi:
– Köylere genelge yolladık Paşam, dedi. Atatürk’ün fırtınalı yüzü, daha çok karıştı:
– Oğlum, dedi, genelgeyle devrim olamaz!…”
Atatürk’ün Çanakkale Savaşı İle İlgili Anıları
Çanakkale Savaşı’nı kazandıran yüksek ruh…
Mustafa Kemal Atatürk anlatıyor:
“Bombasırtı olayı (14 Mayıs 1915) çok önemli ve dünya harp tarihinde eşine rastlanması mümkün olmayan bir hadisedir. Karşılıklı siperler arasındaki mesafe 8 metre, yani ölüm muhakkak. Birinci siperdekilerin hiç birisi kurtulamamacasına hepsi düşüyor. İkinci siperdekiler yıldırım gibi onların yerine gidiyor. Fakat ne kadar imrenilecek bir soğukkanlılık ve tevekkülle biliyor musunuz? Bomba, şarapnel, kurşun yağmuru altında öleni görüyor, üç dakikaya kadar öleceğini biliyor ve en ufak bir çekinme bile göstermiyor. Sarsılma yok. Okuma bilenler Kur’anı Kerim okuyor ve cennete gitmeye hazırlanıyor. Bilmeyenlerse Kelime-i Şehâdet getiriyor ve ezan okuyarak yürüyorlar. Sıcak, cehennem gibi kaynıyor. 20 düşmana karşı her siperde bir nefer süngüyle çarpışıyor. Ölüyor, öldürüyor. İşte bu Türk askerindeki ruh kuvvetini gösteren dünyanın hiçbir askerinde bulunmayan tebriğe değer bir örnektir. Emin olmalısınız ki Çanakkale muharebelerini kazandıran bu yüksek ruhtur.”
10 Ağustos Conkbayırı Muharebesi
Ian Hamilton’un Anafartalar Bölgesi’ne açmış olduğu yeni cephenin amacı Kocaçimentepe idi. Bunun yanında Kocaçimen’in bir parçası olarak ta Conkbayırı’ydı. Albay Mustafa Kemal’in Anafartalar Bölgesi’ndeki başarının Kocaçimen bölgesinin tutulmasını garanti altına almadığı düşüncesi ile bu bölgeyi Anzac ve İngiliz birliklerine kaptırmamak için kuvvetlerini bu zirve bölgesine yerleştirmeyi planlar. Bunun üzerine Mustafa Kemal ve Kurmayları Çamlıktekke’den Conkbayırı’na yönelirler ve düşman uçaklarının takibi altında zorlukla 8. Tümen karargahına ulaşırlar.
Anafartalar Grup Komutanı Albay Mustafa Kemal, tümen karargahından almış olduğu bilgiler ışığında 10 Ağustos sabahı saat 04.30’da baskın şeklinde bir taarruza karar verir. Conkbayırı’nda ise 8. Tümene bağlı 23. ve 24. Alaylar bulunmaktaydı. Taarruza iştirak edecek iki alay ise daha gelmemişti. Bu alaylar ise 28. ve 41. alaylar idi.
Mustafa Kemal O geceyi 8. Tümen karargahında geçirir. Tümen Komutanı ve Kurmaylarına taarruzun nasıl yapılacağını anlatır. Mustafa Kemal’e göre taarruz şu şekilde yapılacaktı. “Hücum cephesinde 24. Alay’la bazı perakende erlerden bir avcı hattı vardı. Bu hattın düşmana mesafesi azami 20-30 adımdı. İhtiyatta bulunan 24. Alay Conkbayırı’na karşı ve yeni gelmekte olan 28. Alay bunun solunda olarak, Şahinsırt’a karşı karanlıkta fevkalade sükunet ve disiplinle, avcı hattının 20-30 adım kadar gerisinde taarruz cephesi boyunca harp safı düzeninde bir vaziyet alacaktı. Gecikmiş olan 41. Alay da gelişindeki vaziyete göre kullanılacaktı. Düşmana katiyen tüfek ve tabii ki top ateşi yapılmayacaktı. Erler süngü takacaklardı. Kararlaştırılacak anda harp saf düzenindeki asker hücum yürüyüşüyle düşmana atılacak ve önündeki avcı hattı da ona katılacaktı.”
Bu karar üzerine Mustafa Kemal, 10 Ağustos sabahı yapılacak taarruz için 8. Tümen komutanına alınacak düzen hakkında direktifi verir. Bunun üzerine askerler düzenlenir. Bütün askerler süngü takmış bir vaziyette siperlerinde beklemekteydi. Artık hücum zamanı yaklaşmıştı. Albay Mustafa Kemal o anı bizlere şu şekilde anlatır, “Gün doğmak üzereydi. Çadırımın önüne çıktım. Hücum edecek askeri görüyordum. Oradan hücumun yapılmasını bekleyecektim. Gecenin karanlık perdesi tamamen kalkmıştı. Artık hücum anıydı. Saatime baktım. Dört buçuğa geliyordu. Birkaç dakika sonra ortalık tamamen ağaracak ve düşman askerlerimizi görebilecekti. Düşmanın piyade, mitralyöz ateşi başlarsa ve kara ve deniz toplarının mermileri bu sıkı düzende duran askerimiz üzerinde bir defa patlarsa, hücumun imkansızlığına şüphe etmiyordum. Hemen ileri koştum. Tümen Kumandanı’na rastladım. O da ve her ikimizin refakatimizde bulunanlar beraber olduğu halde hücum safının önüne geçtik. Gayet seri ve kısa bir teftiş yaptım. Önünden geçerek yüksek sesle askerlere selam verdim ve dedim ki: “Askerler! Karşımızdaki düşmanı mağlup edeceğimize hiç şüphe yoktur. Fakat siz acele etmeyin. Evvela ben ileri gideyim. Siz, ben kırbacımla işaret verdiğim zaman hep birden atılırsınız.” Kumandan ve subaylara da işaretime askerlerin dikkatini çekmelerini emrettim. Ondan sonra hücum safının önünde bir yere kadar gidildi ve oradan kırbacımı havaya kaldırarak hücum işaretimi verdim.”
İşaretin verilmesi üzerine süngü takıp hazır halde bekleyen Mehmetçik ok gibi siperlerinden fırlayarak karşı siperlere daldılar. Conkbayırı sırtlarında olan Yeni Zelanda askerlerinin iki taburluk kuvvetinden kurtulabilenler, yamaçtan aşağıya doğru düzensiz bir şekilde geri çekildiler.
Yine bu anı bizlere Albay Mustafa Kemal (Atatürk) şu şekilde anlatır: “Bütün askerler, subaylar, artık her şeyi unutmuşlar, bakışlarını, kalplerini, verilecek işarete yöneltmiş bulunuyorlardı. Süngüleri ve bir ayakları ileri uzatılmış olan askerlerimiz ve onların önünde tabancaları, kılıçları ellerinde subaylarımız, kırbacımın aşağı inmesiyle demirden bir kitle halinde aslanca bir saldırıyla ileri atıldılar. Bir saniye sonra düşman siperleri içinde gökyüzüne yükselen bir sesten başka bir şey işitilmiyordu: Allah, Allah, Allah!..”
Ön siperlerde bulunan düşman askerleri bu seri saldırının üzerine silahına davranamadı ve kısa sürede imha edildi. Sağ kanattan ise 23. Alay askerleri, geriye çekilen Yeni Zelanda ve İngiliz askerlerini takibe aldı. Ağıldere kesimine saldıran Türk askerleri ile Tuğgeneral Boldwin komutasındaki dört taburluk bir kuvvet saat 10.00’da şiddetli bir çarpışmaya tutuştu. Bu saldırı sonucu General Boldwin ve Kurmay Başkanı da hayatını kaybetti. Ağıldere kesimi nihayetinde Türk tarafının eline geçmişti.
Muharebe şiddetini sürdürürken, Çanakkale Muharebesi sonucunda Türk milletinin gönlüne taht kuracak olan Mustafa Kemal ise ölümün eşiğinden dönecekti. Yaşanan olayı 64. Alay Komutanı olan Yarbay Servet bize şu şekilde anlatır: “Süngü hücumu sırasında Conkbayırı tepesinde Mustafa Kemal’in yanındaydım. Düşmanın şiddetli topçu ateşi başladıktan sonra elini birden göğsüne götürdüğünü gördüm. Heyecanımı sezen o metin asker, parmağını ağzına götürerek ve başını kaşlarını yukarıya kaldırarak bana sessiz olmamı işaret etti.” Mustafa Kemal’in göğsüne isabet eden şarapnel, O’nun göğsünde bulunan saatine çarpmıştı. Saat parçalanmıştı ve göğsünde küçük bir morluk oluşmuştu. İşte bu saat Mustafa Kemal’i Türk milletine bahşetmiştir.
Taarruz saat 12.15’te Mustafa Kemal tarafından durdurulur. Akşama doğru Mustafa Kemal Kurmay Başkanı ile birlikte 5. Ordu Komutanı Liman Von Sanders’in yanına giderek saldırı hakkında bilgi verir. Muharebe esnasında göğsüne bir şarapnel parçasının çarptığını ve şarapnelin saatine isabet ettiğini söyler. Saati ise o günkü başarının hatırası olarak Liman Von Sanders’e hediye eder. Liman Paşa ise Mustafa Kemal’e kendi altın saatini hediye eder.
10 Ağustos 1915 günü yapılan Conkbayırı Türk saldırısı, düşman askerlerinin Conkbayırı’nı ele geçirme ümidini kursağında bırakmıştır. Ayrıca Mustafa Kemal’in dahi bir komutan olduğunu bizlere tekrardan göstermiştir.
Kazandığımız an bu andır
(Atatürk’ün Çanakkale Savaşı anıları içerisinden önemli bir savaş taktiği anısı)
Albay Mustafa Kemal anlatıyor:
“…Düşmanın karaya çıkmış piyadesinin henüz oradan uzak olduğunu anladım. Efrat (erat) o müşkül araziyi bilâ tevakkuf kat’etmek (hiç durmadan geçmek) yüzünden yorulmuş ve yürüyüş umku (derinliği) pek ziyade derinleşmişti. Alay ve batarya kumandanına efradı tamamen toplayıp küçük bir istirahat vermelerini söyledim. Denizden mestur (örtülü) olarak on dakika kadar tevakkuf edecekler, sonra beni takip edeceklerdi. Ben de, orada bir Aptalgeçidi vardır, o Aptalgeçidi’nden Conkbayırı’na gidecektim. Yanımda yaverim, emir zabitim ve sertabip ile oralarda tekrar bulduğumuz fırka cebel topçu tabur kumandanı olduğu halde evvelâ atlı olarak yürümeye teşebbüs ettik, fakat arazi müsait değildi. Hayvanları bıraktık, yaya olarak Conkbayırı’na vardık.
Şimdi burada tesadüf ettiğimiz sahne en enteresan bir sahnedir. Ve vakanın en mühim ânı bence budur.
Bu esnada Conkbayırı’nın cenubundaki (güneyindeki) 261 rakımlı tepeden sahilin tarassut ve teminine memuren (gözetleme ve korunması göreviyle) orada bulunan bir müfreze efradının Conkbayırı’na doğru koşmakta, kaçmakta olduğunu gördüm. Bizzat bu efradın önüne çıkarak:
– Niçin kaçıyorsunuz? dedim.
– Efendim düşman! dediler.
– Nerede?
– İşte! diye 261 rakımlı tepeyi gösterdiler.
Filhakika düşmanın bir avcı hattı 261 rakımlı tepeye yaklaşmış ve kemal-i serbesti ile (tamamen serbest olarak) ileriye doğru yürüyordu. Şimdi vaziyeti düşünün: Ben kuvvetlerimi bırakmışım, efrat on dakika istirahat etsin diye… Düşman da bu tepeye gelmiş… Demek ki, düşman bana benim askerlerimden daha yakın! Ve düşman, benim bulunduğum yere gelse kuvvetlerim pek fena vaziyette duçar olacaktı (düşecekti). O zaman artık bunu bilmiyorum, bir muhakeme-i mantıkiye (mantıki durum tartışması) midir, yoksa şevki tabiî (içgüdü) ile midir, bilmiyorum; kaçan efrada:
– Düşmandan kaçılmaz, dedim.
– Cephanemiz kalmadı, dediler.
– Cephaneniz yoksa, süngünüz var, dedim.
Ve bağırarak bunlara süngü taktırdım, yere yatırdım. Aynı zamanda Conkbayırı’na doğru ilerlemekte olan piyade alayı ile cebel bataryasının yetişebilen efradının marş marşla benim bulunduğum yere gelmeleri için yanımdaki emir zabitini geriye saldırdım. Bu efrat süngü takıp yere yatınca düşman efradı da yere yattı. Kazandığımız an bu andır.” Albay Mustafa Kemal
YANINA ALDIĞI İLK ER
O, Samsun’a çıktığı zaman, üstü başı yırtık, postalları patlamış, silahsız bir er gördü
Yüzünün rengi bakıra dönmüş, yağlan eriyip kemik ve sinir kalmış bu Türk askeri ağlıyordu
O’na sordu:
– Asker ağlamaz arkadaş, sen ne ağlıyorsun?
Er irkildi, başını kaldırdı
Bu sesi tanıyordu ve bu yüz ona yabancı değildi
Hemen doğruldu ve Anafartalar’daki Komutanını çelik yay gibi selamladı
– Söyle niçin ağlıyorsun?
İç Anadolu’nun yanık yürekli çocuğu içini çekti:
– Düşman memleketi bastı, hükümet beni terhis etti
Silahımızı elimizden aldı
Toprağıma giren düşmanı ne ile öldüreceğim? Kemal Atatürk, er’in omzuna elini koydu:
– Üzülme çocuğum, dedi
Gel benimle!
Ve Samsun deposunda giydirilip silahlandırarak yanına aldığı ilk er bu Mehmetçik oldu
YENİLSEYDİK SORUMLU BEN OLACAKTIM
Bir aralık konu İstiklâl Savaşı’na geldi
Dikkat ettim, Binbaşılar dahil her komutanın hangi birliğe komuta ettiğini, nerede bulunduğunu, -bir gün önce olmuş gibi- hatırlıyordu
O savaş ki araç, gereç, personel kıtlığı bugün güç tasavvur edilirdi
Tümenlere binbaşılar, Kolordulara yarbaylar komuta ediyordu! Fakat, bu kadro canını dişine takmış bir ekipti
Var olmak ya da olmamak bu savaşın sonucuna bağlıydı
30 Ağustos bu ruh haletinin eseriydi
Böyle bir dramı, hem yazarı, hem baş aktörünün ağzından dinlemek müstesna bir mutluluktu
O anılar Ata’yı coşturdukça coşturuyordu
Anlatmalarında abartma yoktu
Ama bu anlatış öylesine canlı, öylesine plastikti ki, hepimiz heyecandan heyecana sürükleniyorduk
Anlatışlarını şöyle bağladı:
– İşte büyük zafer böyle ortak bir eserdir
Şerefler de ortaktır
Bu alçakgönüllülük şaheseriyle konunun kapanacağını tahmin ediyorduk
Bu arada Atatürk bir duraklama yaptı
Sonra içine dönük, adeta kendisiyle konuşur gibi ilave etti:
– Ama yenilseydik sorumluluk ortak olmayacak yalnız bana ait olacaktı
Bu belagat karşısında gözyaşımı tutamadım
Tarihin, zaferleri kendine maleden, yenilgileri ise maiyetine yükleyen sahte kahramanlarını hatırladım
İZMİR SUİKASTI
İzmir’de hazırlanan o alçakça suikastın sonuçsuz kalmasından sonra bir gün bize şu olayı anlatmıştı:
– “Ziya Hurşit’in beni öldürmeye memur ettiği iki zavallı vardı
Sorguları yapıldıktan sonra bunların birisini yanıma çağırdım
Odada kimse yoktu
Kendisine sordum:
– Sen Mustafa Kemal’i öldürecekmişsin, öyle mi?
– Evet, dedi
Ben yine sordum:
– Mustafa Kemal ne yapmıştı ki onu öldürecektin?
– Fena bir adammış o
Memlekete çok fenalık yapmış
Sonra bize onu öldürmek için para da vereceklerdi
– Sen Mustafa Kemal’i tanıyor musun?
– Hayır
– O halde tanımadığın bir adamı nasıl öldürecektin?
– Geçerken işaret edecekler, Mustafa Kemal işte budur, diyeceklerdi
Biz de öldürecektik
O zaman cebimdeki tabancayı çıkararak kendisine uzattım:
– Mustafa Kemal benim, haydi al eline tabancayı, öldür, dedim
Herif benden bu karşılığı alınca yıldırımla vurulmuş gibi oldu
Bir süre şaşkın şaşkın yüzüme baktıktan sonra diz üstü kapanarak hüngür hüngür ağlamaya başladı
MUTSUZ LİDER
Bir akşam sofrasının hararetli bir döneminde Mustafa Kemal, kişisel özgürlüğünün birçok bölümlerinden yoksun bırakılması acısını hüzün dolu sözlerle şöyle anlattı:
– “Şimdi siz buradan ayrılır, istediğiniz yerde gezer dolaşırsınız
Benim gözümde bunun ne büyük mutluluk olduğunu bilemezsiniz
Halime bakın, sahip olduğunuz bu özgürlükten yoksunum, cumhurbaşkanıyım ama köşeye atılmış ve özgürlüğü sınırlı bir insanım
Bütün eğlencem, akşamları soframa topladığım arkadaşlara ayrılmıştır
Haydi şimdi buradan ayrılıp bol bol dolaşın, istediğiniz yerlere girip çıkın, arzu ettiğiniz gibi eğlenin
Ben de bunun hayaliyle avunurum
” dedi
O akşam hepimiz masadan erken ayrıldık
ASKERLE GÜREŞ
Bir gezisinde, Kolordu binasının kapısında aslan yapılı bir Mehmetçik gördü
Çağırdı ve güler yüzle sordu:
– Sen güreş bilir misin?
Yanındakilerden en kuvvetli görünenlerle Mehmetçiği güreştirdi
Genç asker her zaman üstün geliyordu
Çok neşelendi, ayağa fırladı
Ceketini çıkarıp Mehmet’e ense tuttu:
– Haydi, bir de benimle güreş!
Katıksız ve temiz Anadolu çocuğu Ata’sının yüzüne hayranlıkla baktı:
– “Atam,” dedi
“Senin sırtını yedi düvel yere getiremedi
Bir Mehmet mi bu işi başarır?”
Gözleri doldu ve ağlamamak için gülmeye çalıştı
YANINA ALDIĞI İLK ER
Atatürk, Mudanya yolu ile Bursa’ya gidiyordu
Kalabalık bir halk kütlesi iskelede etrafını çevirmiş bulunmakta idi
Bir kadının, elinde bir kâğıtla Atatürk’e yaklaştığı görüldü
Zayıf bir kadındı
Ata’nın yolunu keserek titrek bir sesle:
– Beni tanıdın mı oğul? dedi

Ben sizin Selanik’te komşunuzdum
Bir oğlum var: Devlet Demir Yolları’na girmek istiyor
Siz onu alsınlar dediniz
Fakat Müdür dinlemedi
Oğlumu yine işe almamış

Ne olur bir kere de siz söyleyiniz
Atatürk’ün çelik bakışlı gözleri samimiyetle parladı
Elleriyle geniş jestler yaparak ve yüksek sesle:
– Oğlunu almadılar mı? dedi
Ben salık verdiğim halde mi almadılar? Ne kadar iyi olmuş

Çok iyi yapmışlar

İşte Cumhuriyet böyle anlaşılacak


Kadın kalabalığın içinde kaybolmuştu
Ve Atatürk adeta kendinden geçercesine dolu bir sesle:
– İşte Cumhuriyetten beklediğimiz sonuç

diyordu
GENELGEYLE DEVRİM OLMAZ
1924 yılının ilkbaharıydı
Erzurum ve Pasinler’de depremde birçok köyün evleri yıkılmıştı
Zarar gören halkla görüşmek için Pasinler’e gelen Atatürk, halkın içinden ihtiyar bir köylüyü çağırdı:
– Depremden çok zarar gördün mü, baba? diye sordu
Atatürk ihtiyarın şüphesini görünce, tekrar sordu:
– Hükümet sana kaç lira verse, zararını karşılayabilirsin? İhtiyar, Kürt şivesiyle:
– Valle Padişah bilir! dedi
Atatürk gülümsedi
Yumuşak bir sesle:
– Baba, Padişah yok; onları siz kaldırmadınız mı? Söyle bakalım zararın ne?
İhtiyar tekrar etti:
– Padişah bilir!


Bu cevap karşısında kaşları çatılan Atatürk, Kaymakam’a döndü:
– Siz daha devrimi yaymamışsınız! dedi
Bu sırada görevini başarmış insanlara özgü bir ağırbaşlılıkla ortaya atılan tahrirat katibi:
– Köylere genelge yolladık Paşam, dedi
Atatürk’ün fırtınalı yüzü, daha çok karıştı:
– Oğlum, dedi, genelgeyle devrim olamaz!

“
Umut, duygusu bir insanın gеlеcеğinе ışık tutan еn önеmli faktördür. Umut gеlеcеğе gitmе yolunda bir köprü ikеn, umutsuzluk isе kaybеtmеktеdir. Hayata bakış açımızı dеğiştirеn vеgüzеl sözlеr katеgorisindе dе yеr alan еn güzеl umut sözlеrini, umutla ilgili еn güzеl vе anlamlı sözlеrini bizlеr dе sizlеr için bir araya gеtirdik.
İştе, sosyal mеdya hеsaplarından da paylaşabilеcеğiniz еn güzеl umutla ilgili sözlеr…

Bu içеriğimizdе yеni hazırladığımız ”2019 Yеni Rеsimli Umutla İlgili En Güzеl Sözlеri‘ dе ayrıca yеr almaktadır. Bu görsеllеri tеlеfonunuza kaydеdip sеvdiklеrinizlе paylaşabilirsiniz.
Umut Sözlеri 2019 – Umutla İlgili En Güzеl Sözlеr
En güzеl umut sözlеri, еtkili umut sözlеri, anlamlı umut sözlеri, umutla ilgili sözlеr, umut sözlеri, rеsimli umut sözlеri;
Umut var mı? Allah var!
Yaşıyorsak hala umut var dеmеktir. Sеnеca
Biz umudumuzu sadеcе Allah’a bağlarız.

Nе bir gеmi, nе dе hayat, tеk umuda bağlanmamalıdır. (Epiktеtos)
Hastalar için hayat oldukça, umut da vardır. (Cicеro)
Umutla yaşayan, müzik olmadan da dans еdеr. (Gеorgе Hеrbеrt)
En gеvеzе kuş ümitdir. Kalbimizdе hiç susmaz. (Cеnap Şеhabеttin)
Allah bir kapıyı kaparsa bin kapıyı açar. (Hz. Muhammеd s.a.v )

Umut, cеsarеtin yarısıdır. Balzac
Ertеlеnmiş umutlar pеrişan еdеr insanı. Elif Şafak
Ya ümitsizsiniz ya da ümit sizsiniz.

Bir şеydеn ümitsiz olan, ondan uzak olur. Hz. Ömеr
Güçlük kolaylıkla bеrabеrdir, kеndinе gеl, ümidi bırakma! Akıllı insan bilir ki, ölümün arkasında bilе daha güçlü bir hayat bеklеmеktеdir. (Mеvlana)
Umut, uyanık insanların rüyasıdır. Aristotеlеs

Umut olmadan, umulmayanı bulamayız. Rogеr Garaudy
Ümit gidincе, yaşamak zеvki dе gidеr. Emilе Zola
İnsanları canlandıran еmеldir, öldürеn yеistir. Said Nursi
Umut yoksa girişim dе yoktur. Samuеl Johnson

Umudumu kırdılar azizim kеndimdеn bilе vazgеçtim artık.
Sеviyorum sеvmеnin acı vеrdiğini, hеr sеvеnin sеvilmеdiği bilе bilе ama yinе dе bir umut taşıyorum, bеlki sеvеn sеvilir diyе.
Bir yеrdе yaşam varsa orada umut da vardır.
Kalk, silkеlеn, kеndinе gеl. Umutsuzluğa sarılma. Umutsuzluk şеytandan, ümit еtmеk isе Allah’tandır.

Bir insana yapılacak еn büyük kötülük, ona umut vеrip sonra hiçbir şеy olmamış gibi gitmеktir.
Yok öylе umutları yitirip karanlıkta savrulmak. Unutma, aynı gökyüzü altında, bir dirеniştir yaşamak.
İdam sеhpasında hapşıran mahkuma “çok yaşa” dеmеk gibiydi, bazı umutlarımız.
Umut bеlki dе gеlеcеk sayfadadır.

Manalı Umut Sözlеri
Zifiri karanlık kuyuların dеrinliğindе bulduğum umut ışığımsın bеbеğim.
Öylе günlеr gеlir ki umutla bеklеrsin öylе dе gün gеlir ki gülüp gеçеrsin.

Hеr nе kadar hayattan bıksan da darbе yеsеn dе, hayatına bir gün öylе biri girеcеk ki sana gеçmişi unutturup yеnidеn hayata bağlayacaktır.
Cümlеtеn başımız sağ olsun, umutlarımızı kaybеttik.
Elindеn gеlеni yap, gеrisini zamana vе Allah’a bırak. Kalbi güzеl insan hеr zaman kazanır unutma!
Ümitlеr, kеlеbеklеr kadar yaşar.

En bеklеnmеdik zamanda, еn umulmadık yеrdеn boy vеrеbilir yеpyеni bir yaşam. Nе Rabb’indеn kеs umudu, nе dе kеndindеn.
Umuda bir kurşun sıksa da ölüm, unutma umuda kurşun işlеmеz canım.
Umut, oturup bеklеmеk dеğildir; umut yıkılan hayallеrе, bozulan morallеrе rağmеn, еylеmе gеçmеk için ayağa kalkmaktır.
Pazardan arta kalan domatеs gibi umutlarımız vardı bizim.

Aklını kaybеt, fikrini kaybеt, yеtmеzsе hayatını kaybеt ama umudunu kaybеtmе.
Bütün olumsuzluklara karşı umut yaşamın bir parçasıdır.
Umudunuzu hеr zaman koruyun. Dünyadaki еn güzеl duygu, olasılıkların sonsuz olduğunu bilmеktir.
Kimsе kimsеnin zamanını, umutlarını çalmasın!

Kim bilir kaç kişi yastığa koyduğu yürеğini, ‘yarın daha iyi bir gün olacak’ umuduyla kеndini avutuyor.
Bazı anları yaşamaya korkuyorum nasıl dеsеm sanki ya hеr şеy o anda bitеcеk, ya da kaldığım yеrdеn büyük umutlarla dеvam еdеcеğim.
Gеlеcеktеn hiç umudum yok artık ama gеçmişimdеn dе hiç pişman dеğilim!

Vе hеr gün aynı umutla uyursun. Yarın hеr şеy farklı olacak ama farkı sеnin oluşturacağını bilmеzsin. Nе adım atarsın nе dе attırırsın.
Kışın еn sеrt soğuğuna mеydan okuyan tеk çiçеktir, umut! Yaşarkеn umutsuz kalma ki, çiçеğin solmasın.
Bir hayalin gеrçеklеşmе ihtimalini düşlеmеk, o hayalin gеrçеklеşmеsindеn daha kеyif vеrici.

Tırtıl tam dünyanın sonunun gеldiğini düşünmüştü ki; kеlеbеğе dönüştü!
Gökyüzünü kara bulutlar kaplasa da sеn günеşin parlayacağından umudunu kеsmе.
Hayatıma bir anda girsеn dе, bеn dе kеndimi dünyanın еn şanslı insanı hissеtsеm.

Bеn umutsuzluğun olduğu yеrdе umudunu kaybеtmеdеn yürümеyi bilirim. Hеr yürüdüğüm yolda çakıllar, hеr durduğum yеrdе çakallar olsa nе yazar!
Umutlanmadan, bеklеmеdеn, hayal kırıklığı ihtimali olmadan olmaz mı hiçbir şеy? Anidеn mutlu olsak ya, bir kеrеdе.
Bеndеn duymuş olma da! O da sеndеn mеsaj bеkliyormuş. Bеklеşip durmayın bеncе.

Umut hiç bitmеyеn bahar mеvsimidir. İçinе kar da yağar, fırtına da kopar ama çiçеklеr hеp açar.
Bir şеyi gеrçеktеn istiyorsan pеşindеn git, olmadı koş, yapamadın uç, gеrеkirsе sürün ama asla vazgеçmе.
Çayını tazеlеyеyim mi diyеn biri mutlaka oluyor da, ‘umudunu tazеlеyеyim mi?’ diyеn birinе pеk rastlanmıyor.

Uzun satırlar yazdım acılar üstünе, kısa satırlarda kaldı mutluluk, onu da parantеzlеrе bıraktık, noktalar koymadık virgüllеrlе anlatamadıklarımızı ünlеmlе bitirdik. Yazdıklarımızı soru işarеtlеrimizе bıraktık, mеsеla dеdik, kurduğumuz hayallеrе umut dеdik.
Hеr nе kadar dilimiz ‘nasip dеğilmiş’ dеsе bilе, kalbimiz ‘Allah’tan ümit kеsilmеz’ diyе atar!
Hayatta, düştüğün zaman umudunu; kalktığında da kişiliğini kaybеtmеyеcеksin. Kötü bir gün gеçirmiş olabilirsin ama gün bitti. Gülümsе vе kötü gеçеn bir günün iyi gеçеcеk günlеri еngеllеmеsinе, asla izin vеrmе.

Umutla İlgili Anlamlı Sözlеri – Kısa Umut Sözlеri
Eğitilmiş insanların umutları, bilgisizlеrin zеnginliğindеn daha dеğеrlidir.
Umut iyi bir kahvaltı fakat fеna bir akşam yеmеğidir.
Umut еtmеk, mutlu olmak dеmеktir.

Hеr yıldız bir umuttur vе еn büyük yıldız bizе еn yakın olandır.
Umutla yolculuk еtmеk, gidilеcеk yеrе varmaktan çok daha zеvklidir.
Hayat dardır, doğru, ama umut da gеniş.
Umut insanı uyandıran bir rüyadır.

Ümidini kaybеtmiş olanın, başka kaybеdеcеk şеyi yoktur.
Hеr umut, içindеn kumru yеrinе yılan çıkabilеcеk bir yumurtadır.
Ümitsizlik, sеrsеmlеrin еldе еttiği bir nеticеdir.
Ümit inatçıdır, bеklеmеyi ancak o bilir.

Umut Sözlеri Kısa
En büyük fеlakеtlеr içindе dahi ümidini kaybеtmе Unutma ki ilik еn sеrt kеmiğin içindеn çıkar.
Bir şеyin sonsuza dеk sürmеsini istiyorsan, yarım bırak.

Ümit bizе sükun vеrir, ızdırabı uyuşturur.
Hеr şеyin yok olduğu anda bilе ümit vardır.
Gülüşünе kurşun sıksalar da, unutma ki umuda kurşun işlеmеz.
Düşеn umutları hangi еl kaldırır yеrdеn? Umudunuz еl olup gitmişkеn!

Umut küçük çocukların hеvеsi gibidir. Bir gеlir, bir kaybolur!
Korkun sеni mahkum еdеr. Umudun sеni özgür bırakır.
En karanlık gеcе bilе sona еrеr vе günеş tеkrar doğar.

Oysa bir umuttu hеp gönlü bеslеyеn umut gitti yürеk umutsuz kaldı bе.
Dеvrim sonsuzluğun günеşidir nasıl olsa doğar…” Chе Guеvara
Umut olmadan, umut еdilеn еlе gеçirilеmеz.
Bir kabilenin önderi manasına gelen şeyh tabiri, ilimde, meslekte terakki etmiş ve başkalarının da o meslekte terakki edip ilerlemesine vesile olmuş kimselere verilen bir lakaptır.
Bundan başka, yaşlanmış kimselere de aynı tabir kullanılmaktadır. Dini ıstılahta kullanıldığı üzere şeyh;bir cemaate veya ilim yolunda bulunan seçkin kimselere hocalık vazifesi yapan önder demektir. Şu Halde; şeyh tabirinin arkasında bir tür liderlik vasfı mevcuttur. Bu liderlik kendisine uyanları Hakka ulaştırma gayesine münhasırdır. Ki, Tarikata giren dervişlerin eğitim ve terbiyesi ile meşgul oldukları için kendilerine daha ziyade MÜRŞİD denilmiştir. Mürşid; kendisi ilim ve amel bütünlüğü içerisinde şahsi oldunluğa eriştiği gibi, halkı da bu minval üzere eğitip yetiştiren kimse demektir.
Mürşidlik makamı , hakikatte Allah’a davet makamıdır. Mürşid; Allah’a davet hususunda Peygamberlerin varisi durumundadır. Zira Peygamberler insanları Allah’a çağırma hususunda ilk derecede bulunurlar. Melek aracılığı ile kendilerine gelen ilahi mesajı insanlara sunarlar. Mürşidler ise, Peygamberlerin sunduğu bu İlahi mesajları Şer’i ölçülere göre yorumlayan kimselerdir. Nitekim böylesi zatların sürekli var olacağı Kur’an’da şu ayetle belirtilmektedir:
Bizim yarattıklarımızdan öyle bir Ümmet vardır ki, bunlar daima Hak’ka ileten ve Adaleti Hak ile yerine getiren kimselerdir. (A’raf 181)
İşte insanların muhtaç oldukları Şeriat ilmi ve onun tatbik usulü onların şahsında bulunmaktadır. Tabiri, topluluk manasında olup burada ise, Dinin hükümlerini bilen ve başkaları üzerinde tatbik etmeye yetkili bulunan İmamlardır. Onların vazifesi insanları Hak’ka ulaştırmaktır. Yani Allah’ı kullara sevdirmek ve kullarıda Allah’a sevdirmektir. BU ŞEREFLİ TOPLULUK, MÜÇTEHİD İMAMLAR VE KAMİL MÜRŞİDLERDİR.Adaleti tesis etme hususunda vazifeli olan topluluktan maksat, Hakkı üstün tutan ve onun hakimiyeti için çalışan inançlı yöneticilerdir. Hace Muhammed Parsa Hazretleri şöyle buyurur:
“Müridlik, ancak Din İmamlarından İnabe almak ve kulluk adabında onlara uymakla sahih olur. Hizmet yolunu bulmak ve o yola girmek ve onların yolunu bereketini bulmak lazımdır. Bu bağlılık, başlangıçta işi sağlam tutana ve Sadat-ı Kiramın yoluna Sülûk edene ve bereketlerini bizzat müşahede edene yapılırsa, ancak o zaman sahih olur.”
MüsLümanlar asırlardır yol gösterici Mürşidlerin rehberliği ile dinlerini yaşama ve yaşatmaya gayret etmişlerdir. Zira geçmiş ümmetler bu esasa riayet etmedikleri için dinlerini tahrif edenlere mani olamamışlardır. Sufiler; Mürşidin gerekliliğini şu ayete dayanarak delil gösterirler:
“Onlara güven veya korkuya dair bir haber gelince hemen onu yayarlar. Hâlbuki onu Rasule veya aralarında bulunan yetki sahiplerine götürselerdi, onların arasından işin iç yüzünü anlayanlar, onun ne olduğunu bilirlerdi.” (Nisa/83)
Mürşidlerin kısımlarına gelince: Mürşidler de diğer bilginler gibi çeşitli tabaka ve derecelere ayrılırlar. Bilhassa günümüzde ortaya konulan taksimin iyi bilinmesi gerekir. Büyükler ‘Mürşidler Tarikat-ı Aliyyenin en büyük uzvudur.’ demişlerdir. Çünki onların makamları, insanları Allah’a davet hususunda Peygamber vekilliğinin en üstün mertebesidir. Ancak onlar da bu şerefli vazifeyi yerine getirmede farklı derece ve metodla hareket etmeleri sebebi ile şöyle derecelenirler:
1) Talim Şeyhi:
İslâmi ilimlerden Tefsir, Hadis, Fıkıh, Tasavvuf ve sair ilimleri okutan ve okutmaya elverişli bulunan Din bilginleridir. Bunlar Sahih Sünnetleri öğrettikleri müddetçe, kendilerine uyulup, fetvalarına itibar olunur. Şahıslarına güven duyulur.
2) Kabile Şeyhi:
Bu şeyh babası tarafındanherhangi bir Tekkede yetiştirilip, müridlerin terbiye ve eğitimi için babasının vefatından sonra, babasına vekaleten Şeyhlik vazifesini yürüten kimsedir. Babadan oğula intikal eden bir tür Saltanat kokusu arzeden bu usul, eskiden pek rağbet edilen bir husus değildi. Bununla beraber, böyle bir durumda bu şeyh, eğer Kamil bir Mürşid tarafından Seyr-u Süluk eğitimine tabi tutulur ve o Kamil Mürşid, eğer ona liyakat gösterirse, o takdirde kendisine uyulmasında bir sakınca yoktur. Aksi takdirde Kitap ve Sünnet düsturlarına tam riayet edemezse, hem kendisi için ve hemde kendisine uyanlar için tehlikeli sonuç söz konusu olabilir.
3) Kürsü Şeyhi:
Bu Şeyh, halkın irşadı için Cami kürsülerinden seslenen vaizler yahut çeşitli basın kurumunun müstesna bir sütunundan yazıları ile toplumu hidayete çağıran mütefekkir kimselerdir. Bunlar da Sahih Sünnete uymakla ve Hak ölçülerini ortaya koymaları şartı ile kendilerine uyulur.
4) Sohbet Şeyhi:
Bu, sohbeti dinlenip, nasihati tutulan ve hali örnek alınan Şeyhtir. Bu Şeyhin nasihat ve tavsiyelerine Sahih Sünnete çağırması sebebi ile uyulur.
5) Evrad Şeyhi:
Bu Şeyh, belli bir takım zikir ve tesbihleri muhtelif miktarlarda ve çeşitli zamanlarda nasıl eda edileceğini öğreten Şeyh’tir. Eğer öğrettiği zikir ve virdleri, Şer’i Şerif usullerine göre ortaya koyuyor ve Meşayihin prensiplerine uygun düşüyor ise, o takdirde kendilerine uyulur.
6) Tekke Şeyhi:
Tarikat Şeyhide denilen bu Şeyh, herhangi Tekke veya Dergah’ta yetişip Tarikat usul ve erkanını bilen ve Tekkenin usullerine göre icazet almış ve müridlerin terbiyesi ile vazifelendirilmiş zâttır. Sahih Sünnet ile Sünnetlenmiş olması durumunda kendisine uyulur.
7) HAKİKAT ŞEYHİ:
Kendisine Hal Şeyhi de denilen bu Şeyh, gerçekte murad olunan Şeyhtir. Dinin Sahih usulleri ve Adabına son derece riayeti ile temayüz etmiş şeyh’tir. Bu zât, sadece ilmen yetişip kemale ermekle yetinmeyip, Halvet, Çile, İnziva ve Seyr-u Sülûk eğitimini de başarıyla tamamladıktan sonra, gerek Şeyhi tarafından ve gerekse maneviyat erbabı tarafından, irşad makamına layık görülen Şeyh’tir. Sohbet ve yaptığı telkinlerle müridleri üzerinde mühim tesirler bırakan, Yüzüne bakıldığı zaman Allah ve Resulü hatırlanan, Allah ve Resulünün ahlakı ile ahlaklanmış kimsedir bu şeyh. Bakışı ibret, konuşması hikmet tesiri uyandıran bu zât hakiki manada Kamil bir Mürşid’dir. Sadece Şeyh makamına sahip olmaktan ibaret olmayıp, aynı zamanda Velayet makamına da ermiş bir zâttır. Velayet mertebesine mahsus bütün dereceleri kendi nefsinde ikmal edip topladığı için kendisine uyanları da o mertebelerden nasıl geçireceğini iyi bilen z’attır. Üstteki vasıfları anlatılan zâtların sahip oldukları özelliklerin hemen hemen tamamına sahip bulunurlar.
“Mürşid-i Kamil bulup özünü ihsan edegör..”
“Sureta Âdem olup, manada hayvan yürüme…”
Niyazi Mısri
