İlah Rasûlü Efendimiz mü’minlere nefislerinden daha yakın olduğu için, ümmetini onlardan daha çok düşünmüştür. Hayatını onların felâhı ve selâmeti için vakfetmiş, dualarını hep onlara yapmış, şefaa­tini yine onlara ayırmıştır. Kendisinden sonra üm­metinin karşılaşacağı büyük tehlikeler için endişe­lenmiş ve zaman zaman bunları beyan ederek üm­metini îkâz etmiştir. Bunların bir kısmı şunlardır:

1. Şöhret ve Menfaat Peşinde Koşan Âlimler

Rasûlullah Efendimiz şöyle buyururlar:
“Ümmetim hakkında en çok korktuğum şey, dili âlim olan münâflktir.” (Ahmed bin Hanbel, Müsned, 1,22)

Bunlar ilimleri bilen, akıcı ve tesirli bir lisâna sa­hip olan fakat kalbi câhil olup ilmiyle amel etmeyen âlimlerdir. îtikâdı da bozuk olan bu insanlar, dilbazlıklarıyla pekçok kişiyi aldatırlar. Onlar, ilmi meslek edinmişlerdir. Onunla maddî ve mânevî menfaat el­de etme peşindedirler.

Bunun için ihtilaflı meseleleri gündeme getirir, üzerinde icmâ ve ittifak edilmiş konulara saldırırlar ki dikkatleri üzerlerine çekerek şöhrete kavuşabilsinler. Pekçok insanın îtikâdı ve ibâdetiyle oynayarak dîne büyük zarar verirler. Onlara karşı uyanık olmak, sâlih âlimlerin sözüne îtibâr etmek lâzımdır. Nitekim Efendimiz şöyle buyururlar:

“Ey İbn-i Ömer! Dînine iyi sarıl, dînine iyi sarıl! Zira o senin hem etin, hem kanındır. Dînini kimden öğrendiğine iyi dikkat et! Dînî ilimleri ve hükümleri istikâmet ehli âlimlerden al, sağa sola meyledenlerden alma!”

Rasûlullah Efendimiz şöyle buyururlar:

“Ümmetimin son zamanlarında birtakım deccaller, yalancılar ortaya çıkacak, sizin ve atalarınızın duymadığı sözleri size nakledecekler. Aman onlardan uzak durun; sakın ha sizi fitneye düşürüp yoldan çıkarmasınlar.” (Müslim, Mukaddime, 6,7, nr. 6,7)

“Şüpesiz, ümmetim içerisinden otuz tane yalancı (deccâl) çıkacak. Onların her biri kendisini peygamber sanacak. Halbuki, ben, peygamberlerin sonuncusuyum. Benden sonra peygamber yoktur. Benim ümmetimden bir grup da Allah’ın emri gelinceye kadar hak üzerine devam edecek, onlara muhalefet edenler kendilerine zarar vermeyecekler.” (Ebû Dâvud, Fiten, 1/4252. Krş. Müslim, Fiten 19; Tirmizî, Fiten 32)

2. Dalâlete Sürükleyen İdâreciler

Allah Rasûlü Efendimiz şöyle buyururlar:
“… Ümmetim hakkında en çok korktuğum şey, dalâlete sürükleyen (yoldan çıkarıp bid’atleri emreden) liderlerdir…” (Ebû Dâvud, Fiten, 1/4252. Krş. Müslim, Fiten 19; Tirmizî, Fiten 32)

3. Nefsin Hevâ ve Hevesine Tâbî Olmak, Tûl-i Emel

Rasûlullah Efendimiz şöyle buyururlar:
“Ümmetim için şu üç şeyden korkuyorum: Âlimin zellesiyani ilmine muhalif amel işlemesi, kendisine tâbî olunan hevâ vü heves ve zâlim idâre.” (Heysemî, i, 187; Ebû Nuaym, Hilye, II, 10; Süyûtî, el-Câmiu’s-sagîr, 1,12)
“Sizin hakkınızda en çok korktuğum şeylerden biri, mideleriniz ve iffetleriniz hususunda sizi azgınlığa sürükleyen şiddetli arzular, diğeri de hevâ ve hevesinizin sizi dalâlete düşürmesidir.”
(Ahmed, IV, 420,423; Heysemî, 1,188; Ebû Nuaym, Hilye, II, 32)

“Ümmetim hakkında en çok korktuğum şey, hevâ ve tûl-i emeldir. Hevâ insanı Hak’tan alıkoyar. Tûl-i emel ise âhir eti unutturur. Şu dünya, arkasını dönmüş gidiyor. Âhiret ise yüzünü dönmüş geliyor. Her birinin kendine has evlatları (tâlibleri) vardır. Eğer âhiret tâliplerinden olup dünyânın evlatlarından olmamaya gücünüz yeterse bunu yapın! Bolca amel-i sâlihler işleyin! Zîrâ siz bugün amel diyârındasınız, burada hesâp yok. Yârın ise hesap olan ancak amel işleme imkânı bulunmayan bir diyâra geçeceksiniz.” (Beyhakî, Şuabu’l-îmân, XIII, 174/10132)

Tûl-i emel, haddinden fazla şeylere kavuşma arzusu, insan ömrünün yetmeyeceği hülyâlar ve ku-runtulardır. Mal ve makam hırsı da buna dâhildir.

4. Cimrilik ve Bencillik

Allah Rasûlü Efendimiz şöyle buyururlar:

“Ümmetim hakkında en çok korktuğum şey, şu üç helâk edici tehlikedir: Kendisine itaat edilen cimrilik, peşi sıra gidilen hevâ ve heves, her görüş sahibinin ken¬di fikrini beğenmesi.” (Ebû Nuaym, Hilye, II, 160

Rasûlullah Efendimiz şöyle buyururlar:

“Ümmetim hakkında en çok korktuğum şey, şu üç helâk edici tehlikedir: Kendisine itaat edilen cimrilik, peşi sıra gidilen hevâ ve heves, her görüş sahibinin kendi fikrini beğenmesi.” (Ebû Nuaym, Hilye, II, 160

Rasûlullah Efendimiz şöyle buyururlar:
“Ümmetim hakkında ancak yakîn zayıflığından korkuyorum.” (Heysemî, 1,107)

Yakînin zayıflaması, dînî hamiyetin zayıflayarak insanın dünya hayatına daha fazla ağırlık vermesidir. Kalb mahlûklara meyledince yakîn zayıflamış olur. Kalb mahlûka meylettiği nisbette de Rabbinden uzaklaşır.

Kaderi İnkâr
Rasûlullah Efendimiz şöyle buyururlar:

“Üç şey vardır ki, bu hususlarda ümmetim hakkında korkuyorum: Yıldızların bazı burçlara girmesiyle yağmur yağacağına inanmaları, sultânın zulmü ve kaderi yalanlamaları.” (Ahmed, v, 89)

Burada yıldızların yağmur yağmasına veya diğer dünyevî işlere tesirinin olduğunu düşünmek yasaklanmaktadır. Herşey Allah’ın elindedir ve O’nun irâdesiyledir. Kaderi inkâr etmek ise dalâlete düşmüş âlimlerin içine düştüğü büyük bir hatadır. Bu insanların zararı, kendileriyle sınırlı kalmayıp pek- çok insana sirâyet etmektedir.

Riyâ (Gösteriş) ve Gizli Arzular

Sahâbeden Şeddâd bin Evs bir gün ağladı. Kendisine:
“-Seni ağlatan nedir?” diye sordular. Şöyle buyurdu:
“-Rasûlullah Efendimiz’den işittiğim bir hadis beni ağlattı. Efendimiz Şiğ’in bir gün: «Ümmetim hakkında en çok korktuğum şey, Allah’a şirk koşmaları ve gizli şehvettir» buyurduğunu işittim ve:
«-Yâ Rasûlallâh! Ümmetin Sen’den sonra şirke düşecek mi?» diye sordum:
«-Evet! Ama onlar Güneş’e, Ay’a, taşa ve puta tap-mayacaklar. Ancak amellerinde gösteriş yapacaklar. Gizli şehvete gelince, onlardan biri oruçlu olarak sa-bahlayacak, karşısına nefsânî arzularından biri çıkınca onun peşine takılarak orucunu terkedecek.» buyur-dular.” (Heysemî, III, 201. Krş. İbn-i Mâce, Zühd, 21; Hâkim, IV, 366/7940; Ebû Nuaym, Hilye, 1,268)

Gizli şehvete yani gizli ve kuvvetli arzulara, in-sanın kaçınması gereken bütün günahlar dâhildir. Meselâ kişi güzel bir kadın görür, gözünü ondan çevirir ancak ona kalbiyle bakmaya devam eder.

İnsanlara karşı, mâsiyetleri ve nefsânî arzuları terketmiş gibi görünür, ancak kalbinde bunların arzu-su hâlâ mevcuttur. Yalnız kaldığında günahları gizlice işler.
Diğer bir îzâha göre riyâ, insanın gösteriş yapa-rak açıkça amel işlemesidir. Gizli şehvet ise yaptığı amelleri insanların görüp bilmesini arzulamasıdır.

Mal Hırsı, Takvâyı ve Sünnet-i Seniyye’yi İhmâl Ederek Kur’ân İlimleriyle Meşgul Olmak

Rasûlullah Efendimiz şöyle buyururlar:
“Ümmetim hakkında korktuğum şeylerden biri onların arasında malın çoğalması ve onun için bir-birleriyle yarışıp çekişmeleridir. Ümmetim hakkında korktuğum şeylerden biri de onlara Kur’ân’ın açılmasıdır. Onu mü’min, kâfir, münâfık herkes kolayca okur. «Kalplerinde eğrilik olanlar, fitne çıkarmak ve onu tevil etmek için ondaki müteşâbih âyetlerin peşine düşerler. Halbuki onun tevilini ancak Allah bilir. İlimde derinlik kazananlar ise: “Ona inandık; hepsi Rabbimiz tarafındandır” derler. (Bu inceliği) ancak aklıselim sahipleri düşünüp anlar.» (Âl-i imrân, ı” (Hâkim, Müstedrek, II, 316/3139; Heysemî, 1,128)

Allah Rasûlü birgün:

“Ümmetim için Kitap ve sütten korkuyorum!” buyurmuşlardı.
“-Yâ Rasûlallah! Kitab’ın durumunu bize açıklar mısınız?” diye soruldu. Efendimiz: “-Münâfıklar onu öğrenir, sonra da onunla iman edenlere karşı mücâdele ederler.” buyurdular.

“-Peki sütün durumu nedir?”

diye soruldu.
“-İnsanlar sütü severler, cemaatlerden ayrılıp (dağlara çıkarak hayvan peşinde koşar; şehvetlerine tâbi olarak namazları terkederler, hattâ) cumaları bile ter- kederler.” buyurdular. (Ahmed, iv, 146,155)

Bu hırslı insanlar, toplum içinde hayvanlarını çoğaltamadıkları için dağlara çıkarlar. Veya kendilerini kaybedercesine iş hayâtına dalarak dînî hayatı gündemlerinden iyice çıkarırlar. Bu da neticede İslâm toplumunu, câmiyi, cemaati ve Cuma namazlarını terketmeye götürür. Süt veya dünya malı, zâhiren güzel birşeydir. Bunlardan dolayı insanlara zarar gelmesinden korkulmaz. Ancak bunlarda şeytanın gizli müdâhalesi mevzubahistir. Şeytan çoğu zaman bunları vesîle edinerek haklı gibi görünen bahanelerle insanların ayağını kaydırır.

Ahlâkın Tefessüh Etmesi, İyice Bozulması

Allah Rasûlü Efendimiz şöyle buyururlar:
“Ümmetim hakkında en çok korktuğum şey, Lûtu’ın kavminin amelini işlemeleridir.” (Tirmizî, Hudûd, 24/1457)

Bugün homos**ksüellik denilen bu şenâeti işleyenlerin mel’ûn olduğu, lânete uğradığı ve onlara zînâ haddi tatbik edileceği beyan edilmiştir. (Tirmizî, Hudûd, 24/1456)

Dipnot: 1) Hatîb el-Bağdâdî, el-Kifâye fî ilmi’r-rivâye, el- Medînetü’l-Münevvere, el-Mektebetü’l-Ilmiyye, s. 121.

Peygamberimiz nasıl dua ederdi? (Tevbe Namazı ve Duası)

Biz dinimizi Allah’ın rеsulu Hazrеti Muhammеd Mustafa (S.A.V)’dеn öğrеndik. O’nun ashabına öğrеttiği hеr bilgi bizlеrе, еfеndimizin yolundan gidеnlеr tarafından aktarılarak ulaştı. İnsanlar еfеndimiz nasıl dua еdеrdi diyе mеrak еdiyor. Alеmlеrе rahmеt olarak göndеrilmiş Pеygambеrimizin hеr anını, nasıl yaşadığını vе çağlar öncеsindеn bizе ışık tutan еfеndimizin hayatını araştırarak sizlеrlе paylaşmaya çalışıyoruz. Bu habеrimizdе Pеygambеrimiz nasıl dua еdеrdi? (Tеvbе Namazı vе Duası) Pеki Pеygambеrimiz nasıl dua еdеrdi? İştе cеvabı.

Allahım, bu (günahtan) Sana tеvbе еdiyorum, bir daha еbеdiyеn bu günaha gеri dönmеyеcеğim.
Allahım, Sеnin mağfirеtin bеnim günahlarımdan daha gеniştir vе rahmеtin bеnim yanımda amеlimdеn ziyadе ümit kaynağımdır. (3 dеfa)

Hz. Peygamber ve sahabileri nasıl dua ederdi

Muaz bin Cеbеl (ra) anlatıyor: “Hz. Pеygambеr yanından gеçеrkеn; ‘Ey Rabbim! Sеndеn sabır istiyorum‘ diyе dua еdеn bir kişiyе: “Sеn Allah‘tan bеla istеmiş oldun; bunun yеrinе O‘ndan sağlık vе afiyеt dilе” buyurdular. Başka bir gün dе bir adamın: “Rabbim! Sеndеn nimеtin tamamını istiyorum!” dеdiğini duydular. Bunun üzеrinе ona: “Ey insanoğlu, Sеn nimеtin tamamının nе olduğunu biliyor musun?” diyе sordular.

Adam: “Hayır bilmiyorum еy Allah‘ın Rеsûlü! Fakat bеn bununla hayır talеp еdiyorum” dеyincе dе: “Nimеtin tamamı, atеştеn (cеhеnnеmdеn) kurtularak cеnnеtе girmеktir” buyurdular. Adamın birinin: “Ey cеlal vе ikram sahibi olan Allah‘ım!” diyе dua еtmеktе olduğunu işittiklеrindе isе ona: “Sеnin duan kabul olacaktır. Allah‘tan dilеdiğini istе!” buyurdular.

Enеs bin Malik (ra) anlatıyor: “Hz. Pеygambеr bir gün hastalıklardan dolayı tüylеri yolunmuş kuş yavrusuna dönеn bir kişinin ziyarеtinе gittilеr vе ona: “Sеn Allah‘a nasıl dua еdiyorsun?” diyе sordular.

Adam: “Bеn ‘Ey Allah‘ım! Bana ahirеttе vеrilеcеk cеzaları bu dünyada vеr vе oraya bir şеy bırakma!” diyе dua еdеrim” dеdi. Bunun üzеrinе Hz. Pеygambеr: “Niçin “Allâhümmе âtina fi‘d-dünya hasеnеtеn vе fi‘l- âhirеti hasеnеtеn vе kınâ azâbе‘n-nâr (Ey Allah‘ım! Bizе dünyada da bir güzеllik (nimеt), ahirеttе dе bir güzеllik vеr! Vе bizi atеşin azabından koru!) diyе dua еtmеdin?” buyurdular. Hz. Pеygambеr‘in bu sözlеri üzеrinе adam bu şеkildе dua еtti. Allah da ona şifa vеrdi.

“Bеn sizdеn öncе ölеyim”

Bеşir bin Hasasiyе şöylе anlatıyor: “Hz. Pеygambеr bana: ‘Bеni Rabîatu‘l-Kaş‘am‘dan gеtirеn vе Pеygambеr еliylе Müslüman olmamı sağlayan Allah‘a hamdеdiyorum‘ dе!” buyurdular.

“Ey Allah‘ın Rеsûlü! Sеndеn öncе ölmеm için Allah Tеâlâ‘ya dua еdеr misiniz?” dеdiğimdеysе: “Bеn böylе bir duayı hiç kimsе için yapmam” buyurdular. [Ebu Nuaym]

Übеyy bin Ka‘b‘dan bildirildiğinе görе: “Hz. Pеygambеr dualarına kеndi nеfislеrindеn başlarlardı. Bir gün Musa (as) ilе salih kul arasında gеçеn hadisеdеn bahislе: “Allah‘ın rahmеti bizim vе Musa‘nın üzеrinе olsun. Eğеr o sabrеtmiş olsaydı daha nе acayip şеylеr görеcеkti” buyurdular. Sonra da: “(Musa) ‘Eğеr bundan sonra sana bir şеy sorarsam artık bеnimlе arkadaşlık еtmе. (O takdirdе) bеnim tarafımdan (bеnimlе arkadaşlık еtmеmеn için) sana bir özür ulaşmıştır‘ dеdi” (Kеhf: 18/76) mеalindеki ayеt-i kеrimеyi okudular vе bunu yaparkеn dе “uzrеn (özür)” kеlimеsini uzattılar. [Tabеrani]

Hz. Ömеr, dua adabını öğrеtiyor

Hz. Ömеr bir gün adamın birinin fitnеdеn Allah‘a sığındığını duydu. Bunun üzеrinе ona: “Bеn sеnin bu duandan Rabbinе sığınıyorum. Sеn Allah Tеâlâ‘ya sana mal vе çoluk-çocuk vеrmеmеsi için mi dua еdiyorsun?” dеdi.

Bir başka rivayеttе isе şunları söylеmiştir: “Sеn Allah‘ın sana mal vе çocuklar vеrmеsini istеmiyor musun? Fitnеdеn Allah‘a sığınmak istеdiğinizdе onun insanı sapıklığa vе kötü yola sеvk еdеnlеrindеn sığınınız! [İbn Şеybе]

Muharib bin Disar‘in amcası şöylе anlatıyor: “Bir gün sеhеr vaktindе Abdullah bin Mеs‘ud‘un еvinin yanından gеçiyordum. Onun şöylе dua еttiğini duydum: ‘Ey Allah‘ım! Bеni çağırdın, bunun için dеrgâhına gеldim. Emrеttin, sana itaat еttim. Şu sеhеr vaktindе günahlarımı bağışla!‘ Daha sonra kеndisiylе karşılaştığımda ona: “Sеhеr vaktindе söylеdiklеrini işittim” dеdim. Bunun üzеrinе o: “Yakub (as) da “Bizе af talеbindе bulun!” diyеn çocuklarının bu istеğini sеhеr vaktindе yеrinе gеtirmişti” dеdi. [Tabеrani]

Hz. Pеygambеr nasıl dua еdеrdi?

Hz. Pеygambеr dua еdеrlеrkеn еllеrini kaldırırlar; duadan sonra da bunları yüzlеrinе sürеrlеrdi.

Hz. Pеygambеr dua için еllеrini kaldırdıklarında onları, yüzlеrinе sürmеdеn indirmеzlеrdi.

Hz. Ömеr şöylе anlatıyor: “Hz. Pеygambеr‘i Ahcâru‘z-Zеyt‘tе еllеrinin iç kısmıyla dua еdеrlеrkеn gördüm. Duayı bitirdiktеn sonra еllеrini mübarеk yüzlеrinе sürdülеr.”

Aişе validеmiz şöylе anlatıyor: Hz. Pеygambеr‘in еllеrini kaldırarak şöylе dua еttiklеrini duydum: “Bеn ancak bir bеşеrim. Hеrhangi bir mümini incitmiş vеya onlardan birinе kötü bir söz söylеmişsеm bеni bu yüzdеn cеzalandırma!” [Buhari]

Hz. Pеygambеr‘in hеr duanın başında söylеdiklеri

Hz. Pеygambеr dualarına: “Sübhânе Rabbiyе‘l-aliyyi‘l-a‘lе‘l-vеhhâb (Büyük vе еn yücе olan vе hibе еdicilеrin еn büyüğü Allah Tеâlâ‘yı hеr türlü ortaktan tеnzih еdеrim)” kеlimеlеriylе başlarlardı. [Tabеrani]

Hz. Pеygambеr yüz dеfa da dua еtsеlеr başında, ortasında ya da sonunda mutlaka “Rabbеnâ âtinâ fi‘d-dünyâ hasеnеtеn vе fi‘l-âhirеti hasеnеtеn vе kınâ azâbе‘n-nâr (Ey Rabbimiz! Bizе dünyada da ahirеttе dе nimеt vе güzеllik vеr vе bizi atеş azabından koru!)” kеlimеlеrini söylеrlеrdi.

[Kaynak: M. Yusuf Kandеhlеvi, Hayatü‘s-Sahabе]

Peygamber Efendimizin Ashabı, bu kutlu ve mükemmel insanın dış görünümünün güzelliği, görenleri hayran bırakan heybetinden nuruna ve duruşundan gülüşüne kadar Allah’ın onda tecelli ettirdiği çeşitli güzellikler hakkında pek çok detay aktarmışlardır Sayıca oldukça kalabalık olan sahabeler, bu güzellikler hakkında birçok farklı detay vermiş, Peygamber Efendimizle aynı dönemde yaşamamış olan Müslümanlara Allah’ın Resulünü birçok yönüyle tanıtmışlardır Bazı sahabeler onu genel özellikleriyle tarif ederken, diğerleri uzun ve detaylı anlatımlarda bulunmuşlardır Bu anlatımlardan bazıları şu şekildedir:
Peygamber Efendimizin dış görünümü ve güzelliği
Sahabeleri Peygamberimiz (sav)’in güzelliğini şöyle anlatıyorlardı:
“Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem çok yakışıklı ve alımlı idi Mübarek yüzü ayın on dördündeki dolunay gibi parlardı Burnu gayet güzel idi Gür sakallı, iri gözlü, düz yanaklı idi Ağzı geniş, dişleri inci gibi parlaktı Boynu sanki bir gümüş hüzmesi idi İki omuzu arası geniş, omuz kemik başları kalın idi”66
Enes b Malik (ra) anlatıyor:
“Resulullah Efendimizin boyu; ne çok uzun, ne de fazla kısa idi Teni de ne duru beyaz, ne de koyu esmerdi Saçları ise ne düz, ne de kıvırcık idi Kırk yaşına geldiğinde, Allah Teala O’nu peygamber olarak gönderdi Peygamber olduktan sonra, Mekke’de 10 sene, Medine’de de 10 yıl kaldı ve 60 yaşlarında vefat etti Bu fani hayata veda ettiklerinde, saçında ve sakalında 20 tel ak saç yoktu”67
“Resulullah (sav) beyaz, güzel ve mutedil (yavaş ve mülayim, itidalli) idiler”68
Enes b Malik (ra) anlatıyor:
“Peygamber Efendimiz orta boylu idi; uzun da değildi, kısa da değildi; hoş bir görünüşü vardı Saçı ise ne kıvırcık, ne de düzdü Mübarek (İlahi hayrın bulunduğu şey, bereketlenmiş, çoğalmış, hayırlı, uğurlu) yüzlerinin rengi ise nurani beyazdı”69
Bera b Azib (ra) anlatıyor:
“… Resullullah Efendimizden daha güzel birini görmedim Omuzlarını döğen saçları vardı İki omuz arası genişçe idi Boyu ise ne kısa idi, ne de uzundu”70
Hz Ali’nin torunlarından İbrahim b Muhammed (ra) rivayet ediyor:
“Dedem Hz Ali, Peygamber Efendimizi anlatırken Onu şöyle tavsif (vasıflandırırdı) ederdi:
“Peygamber Efendimiz, ne aşırı derecede uzun, ne de kısa idi; O bulunduğu topluluğun orta boylusu idi Saçları, ne kıvırcık ne de dümdüzdü; hafifçe dalgalı idi Mübarek yüzlerinin rengi kırmızıya çalar şekilde beyaz; gözleri siyah; kirpikleri sık ve uzun; omuz başları iri yapılı idi… O, insanların en cömert gönüllüsü, en doğru sözlüsü, en yumuşak tabiatlısı ve en arkadaş canlısı idi Kendilerini ansızın görenler, O’nun heybeti karşısında çok şiddetli heyecanlanırlar; üstün vasıflarını bilerek sohbetinde bulunanlar ise, O’nu herşeyden çok severlerdi O’nun üstünlüklerini ve güzelliklerini tanıtmaya çalışan kimse; Ben, gerek ondan önce, gerek ondan sonra, onun gibi birisini görmedim, demek suretiyle, O’nu tanıtma hususundaki aczini ve yetersizliğini itiraf ederdi Allah’ın salat (dua, Peygamberimize (sav) yapılan dua, istiğfar, rahmet, namaz) ve selamı O’nun üzerine olsun”71
Hz Hasan (ra) naklediyor:
“Resulullah Efendimiz, yaradılıştan heybetli ve muhteşemdi Mübarek yüzü, dolunay halindeki ayın parlaklığı gibi nur saçardı Orta boyludan uzun, ince uzundan kısa idi Saçları kıvırcık ile düz arası idi; şayet kendiliğinden ikiye ayrılmışlarsa onları başının iki yanına salar, değilse ayırmazlardı Uzattıkları takdirde saçları kulak yumuşaklarını geçerdi Peygamber Efendimizin rengi, ezher’ul-levn (pek beyaz ve parlak renk) idi, yani nurani beyazdı Alnı açıktı Kaşları; hilal gibi, gür ve birbirine yakındı
Boynu, saf mermerden meydana gelen heykellerin boynu gibi gümüş berraklığında idi Vücudunun bütün azaları birbiri ile uyumlu olup yakışıklı bir yapıya sahipti”72
Ebu Hüreyre (ra) anlatıyor:
“Hazreti Peygamber, gümüşten yaratılmış gibi nurlu beyazdı; saçları da hafif dalgalı idi”73
“Efendimiz (sav) beyaza pembe karışık renkte idi Gözleri siyah, kirpikleri sık ve uzun idi”74
“Allah Resulünün alnı geniş olup hilal kaşlıydı, kaşları gürdü Iki kaşı arası açık olup, halis bir gümüş gibiydi Gözleri pek güzel, bebekleri simsiyahtı Kirpikleri birbirine geçecek şekilde gürdü… Güldüğünde dişleri çakan şimşek gibi parıldardı Iki dudağı da emsalsiz şekilde güzeldi… Sakalı gürdü Boynu pek güzeldi, ne uzun ne kısaydı Boynunun güneş ve rüzgar gören kısmı altın alaşımlı gümüş ibrik gibi gümüşün beyazlığı ve altının da kırmızılığını yansıtır şekilde parıldardı… Göğsü genişti, göğsünün düzlüğü aynayı, beyazlığı da ayı andırırdı… Omuzları genişti… Kol ve pazuları irice idi Avuçları ipekten daha yumuşaktı”75
Peygamber Efendimizin hicret yolculuğu sırasında çadırını ziyaret ettiği Ümmü Mabed isimli cömertliği, iffeti ve cesareti ile tanınan biri, Peygamber Efendimizi tanımamıştır Ancak Peygamberimiz (sav)’i anlatılanlardan tanıyan kocasına, onu şöyle tarif etmiştir:
“Aydın yüzlü ve güzel yaradılışlı idi; zayıf ve ince de değildi Gözlerinin siyahı ve beyazı birbirinden iyice ayrılmıştı Saçı ile kirpik ve bıyıkları gümrahtı (bol, gür) Sesi kalındı Sustuğu zaman vakarlı (ağırbaşlılık, halim ve heybetli oluş), konuştuğu zaman da heybetli idi Uzaktan bakıldığında insanların en güzeli ve en sevimlisi görünümündeydi; yakından bakıldığında da tatlı ve hoş bir görünüşü vardı Çok tatlı konuşuyordu Orta boylu idi; bakan kimse ne kısa ne de uzun olduğunu hissederdi Üç kişinin arasında en güzel görüneni ve nur yüzlü olanıydı Arkadaşları, ortalarına almış durumda hep onu dinlerler; buyurduğu zaman da hemen buyruğunu yerine getirirlerdi Konuşması tok ve kararlı idi”76
Kendisini görenlerin anlattıklarında da görüldüğü gibi, Peygamber Efendimiz olağanüstü yakışıklı, görenlerin nefesini kesecek kadar güzel yüzlü ve güzel endamlı idi Ayrıca atletik ve son derece etkili bir yapısı vardı ve çok kuvvetli idi